9
jun

In 2010 besloot ik plantaardig te gaan eten en de gevolgen waren groot. Ik viel af, ik werd gezond, sterk en energiek, mijn huid werd schoner en mijn hoofd helderder. Kortom: ik kwam thuis in mijn lichaam. En het geheim bleek heel simpel: verwijder alle rommel uit je eetpatroon en eet alleen nog wat werkelijk voedzaam is en wat bij je lichaam past: groente en fruit, granen en peulvruchten, knollen en bollen, noten en zaden, paddenstoelen en kiemen… én alles wat je daarvan kunt maken. Een paar jaar later ontdekte ik dat dat voor meer dan alleen voeding geldt. Ik vertel je vandaag over mijn spullendieet.

Museum van mijn eigen leven

Toen ik als 41-jarige man eenmaal mijn energie en vitaliteit weer terug had, keek ik op een hele nieuwe manier naar mijn leven. Dingen die ik jarenlang had uitgesteld pakte ik weer op met mijn hernieuwde levenslust – ik had er de kracht weer voor. Dat was heerlijk. Ik ontdekte hoezeer mijn leven ‘vervuild’ was geraakt door dingen die half af waren, door herinneringen die ik probeerde te vergeten, door verdriet dat ik liever niet zag en door… spullen.

De spullen in mijn leven bleken in hoge mate de dragers te zijn van herinneringen en emoties. Mijn omvangrijke bibliotheek was een catalogus van mijn eigen geschiedenis geworden. Bij elk van die duizenden boeken kon ik een verhaal vertellen. De dozen met brieven en kaarten die ik ooit ontvangen had, waren dozen vol emoties en herinneringen. Ik had stenen bewaard die ik gevonden of gekregen had. Een pijp die iemand me had gegeven. Een vaas, een prent, een kandelaar, een schilderij, een oud volleybalshirt – de lijst was eindeloos. Niet dat mijn (ons) huis een puinhoop was, hoor, we hadden het allemaal keurig opgeruimd, opgehangen en geordend. Maar het was wel veel – heel veel. Mijn huis leek een museum van mijn eigen leven.

Dankbaar afstand doen

Ik voelde het verlangen naar meer ruimte, meer vrijheid. Ik voelde hoe mijn spullen een kooi vormden die mij vasthield in mijn herinneringen. Ik wilde opruimen en ruimte maken. Tijdens een verhuizing (een goed moment om dat te doen) halveerde ik mijn bibliotheek en gooide alle ordners van mijn studietijd weg. Makkelijk was het niet – de herinneringen en verhalen die eraan kleefden vroegen mij om te mogen blijven. Toch zette ik door. Ik bedankte alles wat ik losliet voor het dragen van de herinnering. Ik gooide niks achteloos weg, maar met aandacht en dankbaarheid – zelfs als de herinnering pijnlijk was.

En bij alles wat ik losliet voelde ik meer ruimte in mijn hoofd en hart. Als je met aandacht opruimt en afstand doet van dingen, komt de herinnering en de daarbij behorende emotie ook tot rust. Alles wat je in je huis (of kantoor) om je heen verzamelt hebt, houdt de herinnering en emotie (meer of minder) wakker en actief. Soms is dat fijn, sommige dingen wil je voor een tijdje actief koesteren. Maar niet je hele verleden. Het gevaar bestaat dat je daarmee vooral in je eigen verleden gaat leven, omdat er steeds meer is dat je verbindt met wat voorbij is. En ja, er is maar één plek waar je het leven werkelijk kunt leven: in het hier en nu. Ik weet het, het klinkt cliché, maar het is heel erg waar.

Je huis is een spiegel

Het proces van ont-spullen is een helend proces. Je huis en alles wat daar in staat is een spiegel van je binnenwereld. Dat betekent dat alles wat je verandert in je buitenwereld ook effect heeft op die binnenwereld. Alles wat je met aandacht en dankbaarheid loslaat, weg doet, opruimt, maakt ook ruimte in je ziel. Soms betekent dat een korte herbeleving van wat het is dat je opruimt: het verdriet, de boosheid, de angst, het verlangen. Het hielp mij om ook die emotie nog eens voluit welkom te heten… en daarna los te laten.

Ik ontdekte het ook pas toen ik het deed. Ik werd er steeds enthousiaster van. In de afgelopen jaren vond ik steeds weer een gelegenheid om verder te ont-spullen.

Bij alles wat ik in mijn huis had staan (ook in kasten, schuurtjes of zolders) stelde ik de vraag: draagt dit nú nog bij aan mijn levensgeluk? Alleen als het antwoord ondubbelzinnig ‘ja’ was, mocht het blijven, in alle andere gevallen deed ik het weg. Mijn leven werd leger en leger, ruimer en ruimer en daardoor… lichter en lichter… De laatste verhuizing pasten al mijn bezittingen in een royale stationwagen met aanhanger. Maar belangrijker is misschien wel: mijn ziel is lichter en ruimer dan ooit!

Mijn pad en mijn camper

Dezer dagen zet ik opnieuw een stap in het versimpelen van mijn leven. Nadat ik in april afstand heb gedaan van mijn auto, zal ik eind van deze maand ook afstand doen van mijn huis. Voorlopig. Ik heb een camper gekocht en zal de komende maanden mijn leven verder vereenvoudigen tot een leven dat past in een camper. Opnieuw gaan al mijn bezittingen (wat daarvan over is) door mijn handen en stel ik de vraag: wil ik dit nu meenemen of niet? Dient het mijn geluk of niet? Maakt het mijn leven lichter of zwaarder? Ik vind het een geweldig proces! Ik voel weer de heling. Ik voel weer de lichtheid die ontstaat.

Waar leidt dit pad me? Ik weet het niet. Het is geen anti-spullen-principe – het is wat het is: een weg waarvan ik niet weet waarheen het me leidt. Ik ben niet tegen rijkdom of overvloed (in tegendeel!), ik ben geen antimaterialist. Ik kan bijzonder genieten van mooie meubels, van goede boeken, van goed werkend gereedschap van een mooi huis. En toch leidt mijn weg nu naar lichtheid, vereenvoudiging en ont-spullen. Dat is mijn weg – niet meer en niet minder. Ik wil niet suggereren dat jij dezelfde weg moet gaan. Ik hoop alleen dat ik je uitdaag om jezelf de vraag te stellen: helpen mijn spullen mij om het leven in het hier en nu te leven in vrijheid en dankbaarheid?

Je bent welkom in mijn lichte leven

Eerder vertelde ik je dat ik deze zomer 10 keer een reis maak met mijn camper samen met… misschien wel met jou? Ik noem dat Tochtgenoten 2016. Nu ken je het verhaal daar achter – mijn camper is mijn huis, het is alles wat ik heb en ben.

Ik heet je er van harte welkom. Jij en ik, een hele dag op stap. Je deelt jouw leven met mij en ik deel mijn ervaring met jou. Ik geef je alles wat ik heb en weet. We gaan op zoek naar de antwoorden op jouw vragen. Misschien ontdekken we wel hoe ook jouw leven lichter kan. Ik verheug me op deze reizen. Er zijn nog een paar plekken vrij, maar diverse mensen hebben het in overweging, dus wacht niet te lang als je denkt dat het iets voor je is (hier vind je de informatie).

Of je nu wel of niet mijn gast en tochtgenoot wordt deze zomer, ik hoop dat je manieren vindt om jouw leven lichter te maken. En als ik je daar bij kan helpen, dan doe ik dat graag.

Boele Ytsma

 

 


Vorige pagina
Onderwerpen: , en
Delen |

Tochtgenoten 2017:
Ga je mee op reis?

In de zomer van 2016 ontwikkelde ik een volstrekt uniek product. Ik nam mensen een hele dag mee in mijn huis, mijn camper voor een reis… een reis door prachtig landschap, maar ook een reis door het leven. Persoonlijker kon het niet, exclusieve aandacht gedurende een hele dag. Het bleek een groot succes!

Inmiddels is mijn leven ingrijpend veranderd. Ik woon niet meer in de camper, maar op een boerderij in Drenthe. Nu is de camper mijn rijdende kantoor, mijn rijdende stilteruimte, mijn rijdende ontmoetingsplek. Daarom neem ik ook in de zomer van 2017 weer een (beperkt) aantal mensen mee op reis.

In totaal heb ik deze zomer 8 reisdagen beschikbaar. Hier lees je meer over deze unieke reizen!

Wie ben jij, Boele Ytsma?

Op deze website maak je kennis met mij en mijn werk. Ik vertel je over mijn jaarprogramma 'Leef je bestemming', over het unieke project 'The full immersion 100' en over mijn reizen met tochtgenoten deze zomer. Ik bied je hier mijn coaching aan en nodig je uit mijn vlogs te volgen...

Maar voordat je met mij in zee gaat, wil je natuurlijk eerst weten wie ik ben. Hier stel ik mij voor en vind je wat meer persoonlijke informatie over mij. 

mijn boeken

In de periode 2009-2013 schreef en publiceerde ik 3 boeken. De eerste twee zijn heel anders dan de laatste, maar een goed verstaander zal de rode draad wel vinden.

Je kunt hier meer informatie vinden over deze boeken. In 2018 zal mijn vierde boek verschijnen: Hallo aarde!

Boele P. Ytsma op Twitter
© Copyright 2017 Boele P. Ytsma