De Datsja (2) – een persoonlijke geschiedenis

Al in mijn jeugd kwam ik in aanraking met het fenomeen ‘datsja'. Mijn vader reisde veel naar Rusland en vertelde over Moskovieten die in de weekenden met de hele familie de stad verlieten om in en rond hun meestal houten huis te genieten van de natuur. Het klonk idyllisch, al besefte ik goed dat de idylle slechts een gouden randje was van een grauw en hard bestaan.

Gemis
Maar ik was geen stedeling. Ik groeide op aan de rand van een mooi Fries dorp en heb, met uitzondering van mijn studietijd, tot mijn 40e levensjaar altijd landelijk gewoond. Wie denkt dan nog aan een datsja? De tien jaren die wij in Appelscha woonden deden eerder denken aan een permanent datsja-bestaan: wij leefden van eigen tuin en boomgaard. Toen wij echter, nu bijna 2 jaar geleden, naar de stad Groningen verhuisden, kwam de datsja weer in mijn gedachten.

Tot mijn verbazing bleek ik als buitenmens ook te kunnen genieten van het stadse leven. De dynamiek, de nabijheid van cultuur, het gemak van winkels... heerlijk. Maar het gemis van een eigen tuin groeide intussen wel. Jarenlang had ik mijn eigen voedsel verbouwd en dat miste ik. Ik zou een datsja willen hebben! Toch bleef het bij een gedachte en in de hectiek van het bestaan vergat ik haar weer. En ja, wie had er in Nederland ooit van een datsja gehoord? Hoe zou ik mij bovendien een datsja kunnen permitteren?

Pierre Carriere
De zomer van 2010 was ook hier het kantelpunt. Zoals je inmiddels weet gebeurde er in die tijd veel. Ik ‘begroef' het eerste deel van mijn leven en kondigde een Jubeljaar af. Ongeveer gelijktijdig werd ik op twee manieren herinnerd aan mijn verlangen naar de datsja. Lieve vrienden nodigden ons uit voor een weekendje Vlieland. In mijn leven was net weer het woord ‘burnout' gevallen en mede daarom hadden zij het boek Spaak meegenomen; het persoonlijke relaas van een Groningse auteur, Pierre Carrière, die zich al schrijvend door een burnout had geworsteld. Ik las het boek en werd gegrepen.

Als Pierre krijgt te horen dat hij een burnout heeft, besluit hij tot het kopen van een tuinhuisje op de Piccardthof in Groningen. Zo veel hij kan is hij daar, op slechte dagen worstelend met zijn moeheid en depressie, op goede dagen genietend van de vogeltjes en zijn houtkacheltje. Intussen maakt hij aantekeningen bij zijn langzame herstel. Als hij, een paar jaar later, die aantekeningen terugleest, besluit hij tot het schrijven van een boek. En ook dat boek komt tot stand in het tuinhuis. Beeldend vertelt hij over zijn lange eenzame dagen, daar in dat tuinhuis.

Besluit
Nog voor ik Spaak uit had, wist ik: dit is het. Dit is de datsja die ik wil: een eigen tuintje en een tuinhuis aan de rand van Groningen. Ik besloot de Piccardthof te gaan bekijken en ook de andere tuinencomplexen die Groningen kent. En ik wilde Pierre ontmoeten.

Korte tijd later reikte iemand mij de boeken van Anastasia aan en zij spreekt, zoals gezegd, ook over de datsja en haar bezitters. Het was olie op het vuur - meer herinneringen aan de datsja waren niet nodig. Mijn besluit was genomen: ik ging op zoek naar mijn datsja.

De verschillende parken in Groningen vielen mij wat tegen. Hoewel de huisjes soms erg leuk waren, bleken de tuinen vaak nogal klein en schaduwrijk. De parken waren soms strak en ‘truttig' of rijk aan tuinkabouters en siervijvertjes. Bovendien mocht niet op elk park gemoestuinierd worden - ik heb geen idee waarom niet. Er was echter één tuinencomplex dat ik niet kon bezichtigen: TRV Stadspark. Aangezien ik inmiddels begrepen had dat Pierre Carrière was verhuisd naar dit park, zou de ontmoeting met hem mij meteen de kans geven op het park rond te kijken.

We bleken veel gemeen te hebben, Pierre en ik. We spraken met een dampende kop thee bij zijn knetterende houtkacheltje over onze ervaringen met burnout, over vogeltjes, over de vreugde en het verdriet van het schrijven, over boeken en uitgevers, over houtkachels en schuimbetonvloeren. En Pierre toonde mij niet alleen zijn eigen prachtige domein, maar ook het hele park. Een bonte verzameling van tuinen en huisjes in een sfeer van vrijheid. Dit was wat ik zocht - ik was verkocht.

Buurman
Maar hoe kon ik de eigenaar worden van zo'n tuin? De tuinen worden door de vereniging in huur uitgegeven, de huisjes moet je kopen van de vorige eigenaar. Het is dus wachten op iemand die zijn huisje te koop aanbiedt. Ik ging op zoek en regelde intussen alvast de financiering. Omdat ik was gestopt met werken, had ik zelf beslist het geld niet om zo'n huisje te kopen. Welwillende familie bleek bereid tot lening.

En jawel, binnen een week bleek er iemand een huisje aan te bieden op Marktplaats. Een prachtige kavel van bijna 500 m2 met daarop een eenvoudig, betaalbaar houten huisje. Ik maakte nog dezelfde dag een afspraak met de eigenaar en, geloof het of niet, het was de buurman van Pierre!

Inmiddels ben ik enige maanden eigenaar van deze datsja - en dus de nieuwe buurman van Pierre. Ik heb een houtkachel geplaatst en ben dezer dagen druk met het snoeien en de kap van overtollige struiken en bomen en met het omspitten van het grasveld. Dat laatste is nu vooral ontginnen: een gevecht tegen dikke graszoden, taaie boomwortels en verborgen puin. Maar meter voor meter maakt het gras plaats voor moestuin. Over enkele weken zal ik mijn eerste gewassen kunnen oogsten.

Ik hou je op de hoogte!

Boele

Voor meer over Pierre Carriere ga je naar zijn websites pierrecarriere.nl / spaak.info of kijk je op twitter: @pierrecarriere

Deze week is Spaak van Pierre Carrière het boek van de week: .