28
maa

Mijn begrafenis in Chartres

Door Boele P. Ytsma op 28 maart 2011 om 09:36 | Reageer

Ik herinner mij nog goed dat ik de Passacaglia en Fuga in C mineur (BWV 582) van Bach voor het eerst hoorde op een LP van de organist Ewald Kooiman. Kippenvel. De diepe baslijn in het pedaal waarmee het monumentale werk begint, komt in het hele stuk steeds weer terug. Op onwaarschijnlijke manier speelt Bach met het thema. En als alle variaties in de Passacaglia lijken te zijn gespeeld, gaat hij met datzelfde thema in de Fuga ronduit jongleren. Fascinerend en ontroerend.

Vaak liet ik het aan anderen horen, maar zelden vond ik iemand die dezelfde fascinatie voor dit stuk kende. Velen vonden het massief, zwaar en saai. Voor mij was het speels, meeslepend en altijd weer verrassend. Ik ging het beluisteren als een metafoor voor mijn leven: dezelfde thema's steeds weer op andere manieren verwerkt. Ik besloot dat het op mijn begrafenis gespeeld zou moeten worden. Heleen zou, mocht zij mij overleven, een goede organist moeten zoeken en een kerk waar het stuk goed zou uitkomen. De Passacaglia was mijn levensmuziek en werd mijn begrafenismuziek.

Terugkijken
Laat mij je meenemen naar afgelopen zomer. Eindelijk was het vakantie. Er lag een opwindend en spannend jaar achter mij. De start van mijn nieuwe bedrijf ChurchLab,de ontvangst van mijn eerste boek en het schrijven van mijn tweede, multimediale projecten als ‘Serious Churches 2009' en ‘Tochtgenoten 2010'. Ik had mooie opdrachten gekregen, tot mijn verrassing zelfs bij de EO. En als klap op de vuurpijl kreeg ik, net voor de vakantie, een prachtige functie aangeboden bij diezelfde EO.

Moe, maar ook voldaan, zat ik voor mijn tent en overdacht het afgelopen jaar. Samen met vrienden spraken we over de soms wonderlijke wendingen in het leven. Het kan verkeren: de twijfelaar, de zoekende gelovige, de verstotene, krijgt een plek bij de EO. Het stemde dankbaar.

‘Maar is dit echt wat je wilt?' vroeg één van de vrienden. Haar vraag wimpelde ik af - natuurlijk wilde ik dit. Een prachtige kans, een eervolle aanbieding en een goed salaris... wat zou ik anders willen? De priemende blik van de vriendin verried dat ze het niet helemaal geloofde. Het kostte mij een lange slapeloze nacht om te beseffen dat ze gelijk had: ‘dit was niet wat ik wilde!'. Het was een verontrustende constatering. Wat wilde ik dan wel? Was ik wel zo gelukkig in de dingen die waren ontstaan rond mijn website en mijn boeken? Was ik dit? Moest ik dit blijven doen? Ik bleef er de hele vakantie lang op broeden.

Chartres
Onze trektocht bracht ons naar Chartres. Die indrukwekkende kathedraal met haar beroemde ramen en labyrint wilden we ervaren. Vanuit de wijde omtrek is het silhouet van de kathedraal te zien. Wie eenmaal aan de voet ervan staat kan niet anders dan stil worden. Het was een stralende dag toen wij daar voor het eerst stonden. Zodoende moesten we onze ogen laten wennen aan het donker van de kerk toen we binnenkwamen. Langzaam toonde de kerk haar donkere schoonheid: de hoogte, de ruimte, de immense bogen, het blauwe licht van de ramen, de geur van kaarsen en wierook. Ik kan me niet herinneren hoe lang ik daar met open mond heb staan kijken, slechts enkele meters van de ingang verwijderd.

Plotseling word ik wakker geschud. Diepe bastonen vullen de kathedraal. Het komt van een orgel dat ik niet meteen kan vinden. Het lijkt als een soort vleermuis tegen de hoge ramen van het middenschap te zijn ‘gesmeten'. Maar nog voordat ik mij kan verbazen over dit wonderlijke instrument, lopen er koude rillingen over mijn rug: de Passacaglia! Heleen kijkt mij aan en ik haar. Ontroering. Ik laat mij op een kerkbank zakken en luister met volle aandacht naar... mijn levensmuziek. Mijn begrafenismuziek.

Stroomversnelling
We zouden later die vakantie nog het indrukwekkende klooster van de Mont St. Michel bekijken en het labyrint lopen in de kathedraal van Amiens. Maar de indruk die Chartres had gemaakt was onovertroffen. De Passacaglia in Chartres had betekenis - ook al kon ik daar de woorden nog niet voor vinden. Maar dat zou niet zo lang duren.

Bij thuiskomst kwamen dingen in een stroomverstelling. Ik zal je het hele verhaal besparen. De vraag die de vriendin mij aan het begin van de vakantie had stelde, had als dynamiet gewerkt. Ik overzag mijn leven en wist: "Nee, dit is niet wat ik wilde". Niet meer! Het was goed geweest - ik was dankbaar voor de kansen die ik had gekregen om mijn verhaal van twijfelen en afgewezen worden, van zoekend geloven en pionieren te vertellen. Op mijn blog, op TV, in boeken en in preken; ik had alle kansen gehad en benut. Het was goed geweest - maar nu was het ook klaar. Terugkerende burnout-klachten leken daar een uitroepteken achter te plaatsen.

De begrafenis
Ik weigerde de aangeboden functie bij de EO, zegde al mijn lezingen af, nam afscheid van de media en van het internet. Heleen en ik besloten tot een ingrijpende verandering in ons leven. Zij zou het volledige inkomen verwerven, ik zou huisman worden en rust gaan nemen. Het werd tijd om het eerste deel van mijn leven af te ronden en tijd te nemen voor bezinning, voordat het tweede deel zou beginnen. Het werd het begin van mijn Jubeljaar.

Wat ik niet had verwacht gebeurde: honderden mensen reageerden op mijn vertrek. Onder mijn blog kwamen vele reacties en op twitter ontstond op mijn laatste dag een bijzondere sfeer. Mensen spraken hun dank uit en wensten mij veel goeds. Hartverwarmend. Zonder er bij na te denken, typte ik blijmoedig op die laatste twitterdag: ‘Het is alsof ik op mijn eigen begrafenis rondloop...'. Mijn eigen begrafenis - en plotseling was daar de herinnering: de Passagaglia in Chartres! Mijn begrafenis!

Dát was de betekenis geweest: in Chartres had ik mijn eigen begrafenismuziek gehoord, omdat het tijd was het eerste deel van mijn leven los te laten. Dat was nu gebeurd - op het moment dat ik had besloten dat ik ‘dit niet meer wilde', was het een feit geworden. En nu ik dat besluit ook daadwerkelijk uitvoerde, was het verhaal van Chartres compleet geworden - het verhaal van een blijde begrafenis!

Onnodig om te zeggen dat de rest van het afscheid een feest werd.

Boele

 


Vorige pagina
Delen |

Vraag mijn gratis videocursus aan over persoonlijke bloei:

De 14 geheimen van persoonlijke bloei!
 
Voornaam*
E-mailadres*
dit veld niet invullen s.v.p.

Probeer gratis de eerste week van mijn online jaarprogramma BLOEI!

Vertel me waar ik de eerste week naar toe mag sturen:
 
Voornaam
E-mailadres*
dit veld niet invullen s.v.p.

Ben jij op zoek naar een goede coach of persoonlijke begeleider?

Boele Ytsma is een verrassende coach. Hij is werkelijk geïnteresseerd in jouw verhaal en leven en hij gelooft hartstochtelijk in de mogelijkheid van verandering. Boele werkt sterk intuïtief en ontwikkelde een eigen methodiek waarmee hij samen met jou feilloos kan ontdekken wáár in je leven verandering het hardst nodig is.

Lees meer over Boele Ytsma als coach of neem meteen contact met hem op!

Meer coaching

Wie is...

Boele P. Ytsma is coach en schrijver, spreker en zwijger, verbinder en versneller, pionier en tochtgenoot, hardloper en planteneter, een luis in de pels van de gevestigde orde. Hij onderzoekt nieuwe werelden en legt verbindingen met oude. Een optimist met oog voor wat pessimisten de realiteit noemen! Deze blog is de opvolger van zijn populaire website Zoekend Geloven. Hij schrijft over wat hem boeit.

Contact met Boele P. Ytsma

Meer over Boele Ytsma

mijn boeken

In 2009 en 2010 schreef Boele Ytsma twee boeken over twijfel en geloven in de postmoderne tijd.

Het eerst boek (Van de kaart, manifest van een gepassioneerde twijfelaar) is het avontuur van de twijfelaar. Het leidde in kerkelijke kring tot veel gesprek, herkenning en weerwoord.

Bestel hier 'Van de Kaart'

Het tweede boek (Authentiek, de zoeker en het verlangen) is het verrassende vervolg en volgt de zoeker in haar tocht.

Bestel hier 'Authentiek'

Meer informatie

mijn videos

Meer videos
Boele P. Ytsma op Twitter

Twitter

Boele op twitter
© Copyright 2017 Boele P. Ytsma