Zevende etappe: Schokkerhaven - Kraggenburg

10:00 uur – De eerste badgasten nestelen zich alweer aan het strand van het Ketelmeer als wij de blauwe camper opvallend zichtbaar parkeren voor de tochtgenoten. We zijn in Schokkerhaven, de plaats waar we gisteren de etappe besloten. Als het tien uur is zijn we bijna compleet. We wachten nog op Annemiek Schrijver die de weg in de Noordoostpolder is kwijtgeraakt. Na wat telefonische coaching vind ze ons. We zijn klaar voor vertrek.

11.00 uur – Nog een paar kilometer langs de dijk. Dan slaan we een zandpad in tussen twee graanvelden in. In de verte zien we de contouren van het voormalige eiland Schokland: een paar meter hoger dan het polderlandschap en omzoomd met bomen. Als we de steile helling beklommen hebben zien we tussen de hoge bomen de resten van wat ooit een kerk was. We worden er hartelijk ontvangen door Maarten Haalboom.

Maarten zal ons leiden in een meditatief moment. We zoeken allemaal een plek op de oude fundamenten of in het gras. Maarten vertelt dat hij ons bij de hand zal nemen om contact te maken met onszelf en met de plek waar we zijn. We horen de vogels en het ruisen van graan, we ruiken de zoete geur van bloeiende bomen, maar worden ook afgeleid door ronkende vliegtuigen. Dan vertellen we aan een tochtgenoot wat we hebben ervaren. Er ontstaan mooie ontmoetingen. Drie kwartier later stappen we de schaduw uit, de brandende zon in en volgen de oude kustlijn van het eiland.

12.30 uur – In het bos aan de noordkant van Schokland komen plotseling twee kleine katjes het bos uit en volgen ons luid miauwend. Vertedering alom. We wachten en kijken of we een moeder zien. Er is geen huis in de wijde omtrek en dat brengt ons tot de conclusie dat de kittens gedumpt zijn. We besluiten ze mee te nemen.

13:00 uur – Lunch bij de oude haven van Schokland. Een nieuwe tochtgenoot sluit zich aan, drie nemen er afscheid. Brood, koffie, salade en fruit. We delen wat we hebben. De rust doet ons goed. De kittens krijgen melk en Heleen en ik besluiten dat het onze nieuwe huisgenoten zullen zijn. Over de namen wordt niet lang nagedacht: Pio & Nier.

14:00 uur- Nu komt het langste deel van de dag en de temperatuur stijgt nog altijd. De wegen zijn lang, maar het uitzicht prachtig en het gezelschap goed. Onderweg worden we nog twee keer van water voorzien.

17:30 uur - Als we Kraggenburg naderen komt het gesprek steeds vaker op koud bier. De laatste kilometer zijn gelukkig door een verkoelend bos. Maar iedereen is blij als we aan de overkant van de brug ons eindpunt zien: De Saaze in Kraggenbrug.