Zesde etappe: van Swifterbant naar Schokkerhaven

Vrijdag, de dag met de vele gezichten. De vele gezichten bij de start: met twaalf tochtgenoten verlaten we in noordelijke richting Swifterbant. Maar ook inhoudelijk: de dag van eerste ontmoetingen en van het overbruggen van verschillen, de dag van het wegvallen van vooroordelen, en van het vinden van lotgenoten.

10:00 uur – Een grote, bonte groep verzamelt zicht rond de camper. Met zoveel mensen waren we nog niet eerder vertrokken. Onder hen bekende namen: Jasja Nottelman, voorzitster van de Vrouwensynode, Tom Mikkers, algemeen secretaris van de Remonstrantse Broederschap, Klaas Hendrikse, de atheïstische dominee en Gerrit de Fijter, de gewezen voorzitter van de synode van de PKN. Verder voor bekende en onbekende gezichten. Het belooft een boeiende dag te worden.

Het feit dat Klaas Hendrikse en Gerrit de Fijter allebei tochtgenoot zouden zijn, maakte de dag bij voorbaat betekenisvol. In de afgelopen jaren zijn hun namen vaak in één adem genoemd, maar altijd als opponenten, soms zelfs als vijanden. Hendrikse, de atheïstische dominee en De Fijter, de gewezen voorzitter van de PKN. Maar ze hadden elkaar nog nooit ontmoet. In de media hebben de mannen grote en soms lelijke dingen over elkaar gezegd, maar van een handdruk was het nog nooit gekomen. Dat maakte het allerminst vanzelfsprekend dat ze allebei tochtgenoot zouden worden. En toch liep het zo. Ik nodigde hen beide uit en ze kozen bij toeval dezelfde dag.

11.00 uur - We passeren een blaffende hond en uit de achterhoede van de tocht klinkt de stem van De Fijter: ‘Dat ben jij, Klaas, je zei immers dat je wel blaft maar niet bijt’. Er wordt gelachen. We voelen hoe het ijs breekt. Als de mannen naast elkaar lopen en in gesprek gaan, luisteren velen mee. Gerrit rechts, Klaas links. ‘Je duwt me steeds verder naar links,’ grapt Klaas, ‘maar ik wil niet in de berm lopen’.

De mannen raken aan hun pijn en irritatie. Soms wordt de toon even hard, maar het de sfeer blijft goed. ‘Je verdiende een gele kaart’, zegt Gerrit. ‘Ik accepteer van niemand een gele kaart,’ antwoordt Klaas. De standpunten veranderen niet, de ingenomen stellingen blijven betrokken. Ik had niet anders verwacht. Maar de mannen die tot nu toe over elkaar spraken, spreken nu mét elkaar. ‘Je merkt dat je toch karikaturen van elkaar maakt’, vertelt Klaas Hendrikse mij later, als ik hem vraag hoe hij erop terug kijkt.

12:00 uur – We steken het Ketelmeer over. Er wordt veel symboliek in de brug gezien.

13:30 uur – Een heerlijke lunch op het talud van de dijk bij het Ketelmeer. De intensieve gesprekken worden voortgezet. Als er tochtgenoten hier afscheid nemen, worden er weer adressen uitgewisseld. De tocht verbindt en iemand vertelt me dat ik daarbij sta te glunderen. Ik geloof hem.

Er gebeurt zoveel meer op deze zonovergoten dag. Ik hoor mensen spreken over oude boosheid die overwonnen wordt, omdat vooroordelen uitgesproken en gecorrigeerd worden. Ze kennen elkaar niet, maar bieden elkaar nu helende woorden. Ik spreek met Jos, een jongeman van 22 jaar. Hij vertelt mij zijn geestelijke rugzak te hebben leeggegooid – hij vraagt zich af wat nog mee kan in zijn leven. Ja, hij twijfelt en hij zoekt - hij kan niet anders en wil niet anders, maar is soms bang voor wat hij verliest. Hij zoekt bij de tochtgenoten zielsverwanten. En die vindt hij.

16.00 uur – Na bijna vijf kilometer in de verzengende zon aan de luwe kant van de kijk zijn we blij dat het eindpunt van vandaag een restaurant is (in de Schokkerhaven).