Ik neem je in een serie blogs mee terug naar een verhaal dat ik in 2003 schreef - het verhaal van het afscheid van een kapel. Ik hou me aan de tekst van destijds, ook al is het anders van stijl dan wanneer ik het nu schrijven zou...

Jong idealisme

Als zeventienjarige zag ik, na aanvankelijke inschrijving, af van een studie bouwkunde (waarmee ik mijn vader zou navolgen) en koos voor een oriënterend studiejaar. Het instituut (de Evangelische Hogeschool) waaraan ik studeerde en waar ik mijn vrouw zou ontmoeten had een afdeling theologie en omdat die studie zovele aspecten leek te omvatten, en ik bovendien met God bij de bron van het hele leven leek te zijn, raakte ik verslingerd aan de theologie. Maar toen kwam, zeker na de voltooiing van de MO-A en MO-B de noodzaak tot verdere specialisatie. Na enkele zwenkingen en wijzigingen leek mij de systematische theologie de beste keuze: midden in de theologie, genoodzaakt daarmee om op de hoogte te blijven van alle andere deeldisciplines binnen de theologie. Toch bleek mij al snel dat die andere disciplines je niet meer serieus nemen - je hebt immers een andere specialisatie. Langzaam groeide de frustratie.

Intussen vulde mij leven zich met vele mooie zaken. Ik werd vader, we kregen de kans om in het buitengebied te wonen, waar we een tuin konden gaan houden, kippen konden houden, verse, nog warme en schuimende melk van de boer konden halen, brood konden bakken… Een baantje om mijn studie en gezin te onderhouden vond ik in een tentenmakerij, waar ik werd ingewijd in het ambacht van tentenmaker. Naast de studie, naast het leven van het land, weer een nieuw aspect: het zien ontstaan van een product onder je handen, in je handen!

De groeiende frustratie in mijn studie enerzijds en de groeiende vreugde in het veelzijdige leven anderzijds deed de studie verder vertragen. De aandacht verschoof steeds meer naar dat veelzijdige leven. Oude dromen leken weer te herleven: de dromen waarbij Seymour de plaatjes had verschaft: het leven van het land.

Oude dromen werden actuele dromen. Op de oude stam van mijn jeugddroom kwamen nieuwe loten. Een verlangen om met geestverwanten samen te leven, een gemeenschap te bouwen, was zo'n nieuwe loot. Mensen hebben mensen nodig, zo voelden wij meer en meer. Een gemeenschap dus, die samen op en van het land leeft, zelfvoorzienend. Contacten met mensen die 'uit de boot' waren gevallen - uit de boot van de maatschappij - bracht de loot van gastvrijheid erbij: niet het geluk van leven van het land reserveren voor de enkele geestverwanten, maar doelbewust delen: een open gemeenschap. Weer een andere loot schoot op na een bezoek aan een trappistenklooster. De bron van inspiratie die uitgaat van de getijden was een ware ontdekking en werd deel van de droom: een biddende gemeenschap rond een kapel.

De droom was een beeld, een plaatje zonder woorden. Toch kwam ik ertoe de droom op te schrijven, het plaatje uit te schrijven. Laat ik het hier over nemen zonder iets af te doen aan het inderdaad volstrekt idyllische en bijkans blind-idealistische karakter van het toen geschreven verhaal. Ook laat ik het nadrukkelijk evangelische karakter van de geschreven droom staan. Het past in de fase van toen: de gedrevenheid van een jongvolwassene en het gevisualiseerde verlangen naar een ander leven - ik was 25 jaar.

(wordt vervolgd...)


P.S.: Wie het hele verhaal nog eens wil teruglezen kan het boekje 'Vuur dat nooit meer dooft' hier bestellen (als papier en als download). Binnenkort ook gewoon te bestellen via deze website.
Vorige pagina