Ik neem je in een serie blogs mee terug naar een verhaal dat ik in 2003 schreef - het verhaal van het afscheid van een kapel. Ik hou me aan de tekst van destijds. Dat kan inmiddels wat verwarren, zeker nu ik in dat verhaal van destijds weer een sprong in de tijd maak en je meeneem naar een verhaal dat ik in 1994 schreef... de droom waarmee alles begon!


Woorden voor mijn droom
(juni 1994)

"Een droom heet het tegenover van de werkelijkheid te zijn. Nog afgezien van het feit dat dromen en nachtmerries voor iemand een belangrijke realiteit kunnen zijn, is er ook een andere relatie van droom en werkelijkheid voor te stellen, namelijk de droom als het begin, het oerbegin (oor-sprong) van een nieuwe werkelijkheid. Een eerste stap om die kloof tussen droom en werkelijkheid te overbruggen is het serieus nemen van de droom.

Ik heb een droom en hoop dat het geschetste verband tussen droom en werkelijkheid ook eens voor deze droom zal blijken. Ik zet, anticiperend daarop, een eerste stap: ik zal in het onderstaande woorden geven aan mijn droom.

I.
De zoete - o, zo zoete - droom wordt voorafgegaan door een nachtmerrieachtige werkelijkheid: Nederland anno 1994. Een van de rijkste landen ter wereld, maar met een duizelingwekkende geestelijke armoede. De leefwereld van velen bestaat uit hard - veel te hard! - werken, spanning (stress heet dat dan tegenwoordig), haast. Maar tegelijk uit veel - veel te veel! - vrije tijd. En die vrije tijd wordt veelal gevuld met herrie van de radio, onrustige beelden van urenlang tv-kijken en een overvloed aan ten hemel schreiend nieuws afgewisseld met lonkende vrouwen die de nieuwste soort mayonaise aanprijzen. Dit leven maakt op mij de indruk kwalitatief niet erg sterk te zijn.

Daarnaast wordt door deze levensstijl van de massa de natuur op een ernstige manier bedreigd en ook daadwerkelijk vernield. En van de rest aan natuur die Nederland nog biedt staat ook die moderne Nederlander mijlenver af. Jawel, het bos is heel mooi... vanuit de auto; en inderdaad, de natuur biedt veel geneeskrachtige planten... want dat heb ik ene Klazien zelf horen vertellen... voor de televisie. En dan spreken we nog niet eens van de diepere dingen: antwoorden op Gods stem, leven met de Heer en met het hart...

En zo zou de werkelijkheid in steeds donkerder wordende contouren getekend (en daarmee vertekend) kunnen worden. Dit alles constateren en erover klagen is één stap; er concreet een ander leven tegenover plaatsen is een andere! Zelf werk ik nu aan de vormgeving van zo'n leven. Maar ik zou het grootser, omvattender, breder en uitdagender willen doen. Daar droom ik van.


II.
Een boerderij, dat is het begin van de droom. Een boerderij met wat land. Rogge, tarwe en een beetje boekweit. Een weidje met een koe en een kalf, een varken en een paar schapen. Een kippenhok met genoeg kippen om ook wat eieren aan huis te verkopen. Een kleine boomgaard. Een moestuin, groot genoeg om te voorzien in een heel jaar eten voor twee of drie gezinnen. Want dat woont allemaal op een erf: twee of drie gezinnen. Een kleine maar rijke kruidentuin. Stille hoekjes op het erf. Een ruige boomwal waar een wezeltje woont. Een thuis voor bloemen en bijen, vogels en vlinders, mens en dier. Misschien wel een klein bos grenzend aan het erf, waar een havik zijn horst heeft.

Op een achterafplekje op het erf, achter die oude hooiberg een nieuw gebouwd sober kapelletje. De ruimte voor het ochtend- en avondgebed dat we elke dag met zoveel mogelijk van de erfbewoners bidden. De kapel biedt ruimte voor zo'n veertig mensen als het moet. Mensen uit naburige dorpen komen geregeld zingen en bidden. De overbuurman bidt tegenwoordig zelfs een paar keer per week het ochtendgebed mee.

De boerderij, of beter het erf waar de boerderij met bijgebouwen op staat, biedt voldoende plaats voor de mensen die er vast wonen. Verder is de oude melkstal omgebouwd tot een ruim gastenverblijf waar vier logeerkamers zijn ingericht. Een kleine badkamer en keukentje geven de gasten veel vrijheid. De woonkamers van de woningen van de vaste gezinnen zijn groot en bieden veel gezelligheid en warmte. Want dat is wat de gasten nodig hebben: aandacht, warmte en kritische begeleiding. Ziek zijn ze niet. Integendeel, ze zijn gezond en leven bewust. Maar ze kunnen even het tempo van de moderne tijd niet meer bijhouden, ze zijn door studie- of werkdruk vervreemd van zichzelf, van hun directe naasten, van God en van de natuur. En daarom leven ze een tijdje mee, werken ze in de tuin of op het land. Daarom lezen ze aanbevolen boeken uit de bescheiden bibliotheek in een luie stoel dicht bij het vuur. Daarom laten ze zich inwijden in de geheimen van het kruidenrijk. Daarom doen ze zo actief mee met de bijbelstudies en gebedsuren.

III.
Met de wisseling van de seizoenen wisselt ook de aanblik en de bedrijvigheid op de boerderij. 's Zomers is er veel werk op het land, in de tuin en in de keuken. De wintervoorraad moet worden ingemaakt. Kruiden worden gedroogd, olie bereid. Vruchten worden geconserveerd voor vitaminearme tijden. Voorbereidingen voor de winter. Bovendien worden er op het erf elk jaar een of twee studentenkampen georganiseerd. Kampen met een uitgesproken doel: bewustwording van het eigen hart, van de liefde van God en van de gekte van de tijd.

De herfst geeft al weer wat meer tijd voor studie, voor werken aan de interne relaties tussen de vaste bewoners. Want zij kwamen in de drukke zomer aan elkaar haast niet meer toe. Verslagen van de kampen, evaluaties van de moes- en kruidentuin worden geschreven. Reparatieklussen op het erf en het hout voor de winter van het daarop volgende jaar. En ook de oude boerderij en de schuren hebben hun onderhoudsbeurten nodig.

En dan de winter zelf. De rust op het erf is nu geheel teruggekeerd. Binnen is het warm. Daar wordt hard gewerkt aan het herstel van de gasten, aan de studie, aan de nieuwe ideeën voor het nieuwe seizoen en - erg belangrijk! - uitgerust van het afgelopen jaar. Want daar is de winter voor! In de wintermaanden worden in de kapel en in de diverse woonkamers ook avonden voor de vrouwen, de pubers met verkeringsperikelen, de pasgehuwden (enz.) georganiseerd, al naar gelang er belangstelling is in naburige dorpen.

Als de winter op een einde loopt worden de voorbereidingen voor de tuin en het land weer hervat. In de kassen worden de eerste dingen gezaaid en gepoot. En in het voorjaar barst het leven weer helemaal los. De tuin gespit, het land geploegd, gezaaid, geplant, gewied, begoten. Gasten worden zoveel als goed voor hen is en zoveel als ze zelf willen ingezet bij het werk op het land en in de tuinen.

IV.
De levensstijl op het erf wordt sterk bepaald door de natuur en wat zij biedt. Het leven kent daarom z'n overvloed, maar ook zijn soberheid. Door die vrijwillig gekozen soberheid zijn de bewoners in staat te leven met een zeer laag extern verdient inkomen. Voor een klein deel wordt het leven bekostigd met de opbrengsten van de verkoop aan huis van enkele producten. De gasten wordt ook gevraagd een - weliswaar vrij geringe - bijdrage te geven (tenzij hij/zij daar financieel niet toe in staat is). De eventuele minicamping geeft 's zomers ook een leuke bijverdienste. Verder schrijft ondergetekende artikelen en een enkel boek en geeft gastlessen aan diverse (bijbel)scholen. Heleen werkt enkele ochtenden per week en completeert zo het inkomen.

Op het erf heersen een aantal samen afgesproken minimumregels. Deze regels worden nodig geacht om de gewenste sfeer op het erf te kunnen behouden. Om een enkele te noemen: op de tuinen wordt geen vergif gebruikt; herrie van radio's, onnodig draaiende motoren e.d. wordt zeer ongewenst geacht; haast wordt vermeden omdat die gezien wordt als de ziekte van deze tijd; een tv bij voorkeur in het geheel niet in huis, maar in ieder geval niet in woonkamer, slaapkamer en gastenverblijf. Verder streven we er naar dat de vaste bewoners regelmatig - ook en juist in drukke tijden - gezellige avonden of dagen hebben, met veel gesprek, verhaal, muziek, spel en bezinning. Uiteindelijk moeten immers zij een basis kunnen bieden voor de gasten en daarom zelf ook regelmatig kunnen ontspannen en 'diep ademhalen'.

V.
En toen werd ik wakker...

God, de droom die ik zo vaak droom maakt mij onrustig en soms ook ondankbaar. De grootsheid van de droom maakt mij tegelijk bang om de eerste stappen te zetten. Maar als U wilt dat ik stappen zal zetten op de weg naar deze toekomst, geef me dan de vastheid om te handelen en de moed het te doen.
Mijn leven is van U, ook deze droom…

Eer aan de Vader en de Zoon
en de Heilige Geest
zoals het was in het begin
en nu en in de eeuwen der eeuwen.
Amen"

[wordt vervolgd]


P.S.: Wie het hele verhaal nog eens wil teruglezen kan het boekje 'Vuur dat nooit meer dooft' hier bestellen (als papier en als download). Binnenkort ook gewoon te bestellen via deze website.
Vorige pagina