Ik neem je in een serie blogs mee terug naar een verhaal dat ik in 2003 schreef - het verhaal van het afscheid van een kapel. Ik hou me aan de tekst van destijds, ook al is het anders van stijl dan wanneer ik het nu schrijven zou...


Mooi weer op goede vrijdag

"Goede vrijdag 2003. Een prachtige lentedag. Het zal wel niet waar zijn, maar in mijn herinnering zijn alle goede vrijdagen van de afgelopen acht jaar mooi geweest. De eerste keer dat we goede vrijdag in de pas voltooide kapel konden vieren, voorjaar '97. En het jaar dat ik voor het eerst mijn eigen graan zaaide - uitgerekend op goede vrijdag! Maar ook het jaar dat de woorden van goede vrijdag en Pasen op mijn lippen bestierven omdat twijfel en boosheid mij overmeesterden, zelfs toen was het mooi weer.

En nu dus weer - de nog zo jonge zon streelt het erf beloftevol. Groen wil het nog niet worden, een vroege droogte doet het voorjaar de pas nog even inhouden. Maar opnieuw mooi weer op goede vrijdag. En uitgerekend vandaag hoeft dat niet meer voor mij. Nee, vandaag maar liever niet. Want vandaag moet ik afscheid nemen van de kapel. Afscheid nemen van een kapel - mijn God, hoe doe je dat? En dan nog met mooi weer ook!

Natuurlijk kan ik wel de liturgische handelingen en woorden bedenken die de kapel ritueel 'ontwijden' - en zo zullen we het ook doen - maar afscheid nemen van de plek waar je jarenlang dag in dag uit 's ochtends en 's avonds bent geweest voor verstilling, voor gebed, voor een moment van rust (soms dommelde ik zelfs even weg na een drukke dag), voor een lezing en een lied, voor overgave of verzet... Een plek waar het niet meer 'ik' was, maar 'wij', omdat we daar samen kwamen. Samen met de bewoners, samen met gasten en vrienden. Als er ooit iets van een gemeenschap is geweest op ons erf, dan was het hier, in deze kapel. Een plek waar we hebben gehuild, gelachen, gesmeekt en gedankt, een plek waar we soms met onszelf of met elkaar worstelden, waar we zelfs met God worstelden... Hoe neem je afscheid van zo'n plek?

En dan nog zo'n vraag: wáárom neem je eigenlijk afscheid van zo'n plek? Als het bidden van de getijden de adem is geworden van je leven: 's ochtends inademen: het leven aannemen, aanvaarden; klaar staan, 'ja' zeggen tegen jezelf, tegen elkaar en tegen God. En dan na een geleefde dag, 's avonds weer uitademen - uitpuffen soms -: 'dank u wel' zeggen, terugkijken, naar binnen kijken, thuiskomen bij God en bij jezelf - en dat jaar in jaar uit... Waarom neem je dan afscheid? Ja, waarom? Weet ik het zelf? Durf ik dat te zien? Ach, er is zoveel te vertellen. Er is zoveel te vertellen.

Voor mij is het goed om het te vertellen, ik hoop maar dat wie het leest er ook wat moed uit put. Al was het maar door de herkenning van mislukking en afscheid. Ik kan niet anders, ik moet het opschrijven, anders is de pijn niet uit te houden. Want dat is wat mij drijft: de pijn onder ogen komen, de pijn van het afscheid, de pijn ook van mijn eigen falen. Daarom zal ik vertellen waarom we afscheid nemen van de kapel, waarom ik afscheid neem van een droom, een ideaal, een geesteskind: Beth Tikwah - ik kan het niet helpen: mijn Beth Tikwah.

Dit 'huis van hoop' zoals het in de vertaling vanuit het Hebreeuws heet, zou een vrijplaats moeten worden voor iedereen die gelooft of twijfelt, voor wie zich wil laten inspireren door het evangelie van Jezus, een zoekplaats voor zin, inspiratie en spiritualiteit. Een gasthuis, een bezinningshuis, een gemeenschap. En dat werd het ook: een plaats waar het leven tot eenvoud komt, waar alle aspecten van ons leven tot een eenheid kunnen worden... Maar die droom, en voor een deel ook: die werkelijkheid, zal ik nu moeten loslaten.

Maar hoe doe je dat?"

(wordt vervolgd)


P.S.: Wie het hele verhaal nog eens wil teruglezen kan het boekje 'Vuur dat nooit meer dooft' hier bestellen (als papier en als download). Binnenkort ook gewoon te bestellen via deze website.
Vorige pagina