'Wie aanloopt tegen grote vragen en wie is vastgelopen in de zekerheden van voorheen, zal wel een aarzelende, wat instabiele figuur zijn' - zo lijkt de gedachtegang te zijn achter de veelvuldig geuite verbazing over mijn stelligheid. Want ja, laat ik dat de kritische lezers maar toegeven: ik ben stellig! Ik heb mijn overtuigingen en mijn gepassioneerde schrijfstijl doet mijn linkerpink nogal eens reiken naar een uitroepteken... maar is dat vreemd?

Natuurlijk kan twijfel voortkomen uit een weifelende persoonlijkheid, ik zal het niet ontkennen. Mensen die niet de kracht of de helderheid kunnen vinden om keuzes te maken - de kleine noch de grote keuzes. Het ‘ja maar’ haalt de kracht uit hun overtuigingen en de onzekerheid maakt hun tred onvast. Maar dat geldt niet voor alle twijfelaars. In die zin is ‘twijfel’ niet altijd het goede woord, want veel twijfelaars weten vooral heel veel dingen zeker. Ze weten zeker dat ze niet meer kunnen geloven zoals voorheen, ze weten zeker hoe het niet meer zit en ze weten ook zeker dat ze anders willen. Anders leven, anders geloven. En als ze dan op zoek gaan, gaan ze gepassioneerd en vastberaden.

Toch is de laatste stelligheid van andere makelij dan die van daarvoor. Laat ik (gedachtig aan de waarschuwing van Ronald) dicht bij mezelf blijven. Voorheen was mijn stelligheid een overtuiging - de overtuiging namelijk dat het waar was wat ik geloofde. Niet dat ik alles precies wist te duiden of helemaal geen vragen had, maar de basis onder mijn geloof was een diepe overtuiging dat het waar was wat ik geloofde van God en de wereld. Die overtuiging viel in duigen - ik heb dat in vele toonaarden nu verteld. En dus ging ook die stelligheid aan diggelen.

Maar de aard van het beestje verandert niet. Na de instorting van mijn ‘oude geloof’ twijfelde ik met overtuiging en was ik scherp en hard in mijn kritische oordelen. De dagboekfragmenten in mijn boek getuigen daarvan (en nóg ontvallen mij soms scherpe woorden). En toen ik na verloop van tijd een ‘zoekende gelovige’ bleek te zijn geworden, was ik een gepassioneerde en vastberaden zoeker. Het ‘betoverde land achter de twijfel’ - hoe onbekend en vreemd het ook mag zijn - wil ik met stevige tred en moedige vastberadenheid betreden. En dat zouden meer mensen mogen doen, wat mij betreft.

Hoewel het mij onmogelijk is geworden om stellig te zijn over God en geloofszaken (daar is wel aarzeling en onzekerheid gekomen), raken de woorden van het evangelie mij opnieuw recht in het hart. En inderdaad: ik ben er nu van harte en stellig van overtuigd dat het bijzonder waardevol is om het Koninkrijk van God te zoeken en dat het bovendien goed is om dat te doen in navolging van Jezus. Om geen andere reden dan omdat het mij raakt.

Mijn stelligheid rust dus niet meer in weten, maar in een keuze. En niet meer in overtuiging maar in passie. Ik zal voor mijn overtuiging niet meer verwijzen naar bewijsbaarheid van de waarheid van de bijbel, van de opstanding of van wat dan ook. Het zal voor mij niet meer werken. Ik denk dat Taede A. Smedes die bewijsdrang terecht benoemt als een teken van veel diepere twijfel. Nee, ik kan nu alleen nog maar verwijzen naar mijn eigen keuze en mijn eigen geraaktheid. En ik doe het met overtuiging! Volgens mij is dat genoeg.

Boele P. Ytsma
zoekendgeloven.nl Vorige pagina