Door omstandigheden waarover ik je binnenkort graag meer vertel (maar niet nu…), kom ik aan bloggen niet zo toe de laatste tijd. Toch zit ik niet helemaal stil. Ik ben actief aan het netwerken en probeer een aantal voor mij nieuwe internettoepassingen uit. Sinds begin dit jaar twitter ik dagelijks en sinds twee weken experimenteer ik met een nieuwe ‘community’ op internet. Twee fenomenen die door veel mensen nogal eens met enig fronzen wordt bekeken. Wat mij betreft: onterecht. Vandaag vertel ik je over Twitter, morgen over de community.

‘Twitter’ betekent letterlijk ‘tsjilpen’ en dat zegt heel aardig wat het is. Je maakt kleine geluidjes bij je dagelijkse werkzaamheden. Je hebt 140 tekens per keer om te vertellen wat je aan het doen bent. Zo’n berichtje heet een ‘tweed’. Dat kan ogenschijnlijk overbodige privé-informatie zijn – ‘ik smeer een boterham met pindakaas en maak Brinta voor mijn zoon’ – het kan ook een mededeling zijn over je werk: ‘bezig met de laatste redactie van mijn boek’. Mensen die jou ‘volgen’ krijgen deze berichten te zien en jij krijgt de berichten binnen van mensen die jij wilt volgen (dat hoeven niet dezelfden te zijn). En de mensen die elkaar volgen kunnen ook op elkaar reageren en zo een gemeenschap vormen.

Is Twitter alleen een leuk speeltje voor internetliefhebbers, of is het meer? Mijn ervaring is nog vrij beperkt, maar ik geloof dat het inderdaad meer kan zijn. De mate van openheid over jouw doen en laten bepaal je zelf, net als met bloggen. Maar de mensen die jou volgen en waarmee je min of meer samenwerkt weten wel waar je bent en wat je doet. Als ik vertel dat ik een wandeling in de sneeuw maak en een middag vrij neem, zal geen mede-twitteraar mij een vraag stellen. Als ik meld dat ik onderweg ben naar Hilversum voor een afspraak kan iemand die mij graag spreken wil, meteen vragen of er nog een korte ontmoeting in zit. Je kunt dus heel adequaat reageren op elkaar, omdat je van de ander min of meer weet wat hij doet.

Twitter is directer dan mail en ik merk nu al dat mijn mailverkeer iets terugloopt door het gebruik van twitter. Als ik een vraag heb aan mijn mede-twitteraars doe ik dat op een moment dat het schikt bij de ander en met slechts 140 tekens. Dat maakt het helder en direct - geen volle e-mailboxen, geen veel te lange mails… Bovendien kan ik ook in het algemeen een vraag roepen (wie schreef ook al weer ‘La Divina Commedia’?) en de antwoorden komen van alle kanten (‘Dante’). De solistische thuiswerker bevindt zich met Twitter werkelijk in een dynamische werkomgeving, zonder de storende effecten van een echt kantoor.

Daarmee is Twitter een medium dat bijzonder goed past bij de dynamische netwerksamenleving waarin we nu leven en werken. Graag zou ik met een paar collega’s in de kerk nadenken over – of liever: experimenteren met - de mogelijkheden van Twitter in de kerk. Predikanten en pastores werken veelal individualistisch – dat hoort bij hun werk! -, maar hebben toch ook elkaars inspiratie en ervaring heel hard nodig. Niet voor niets wordt aangedrongen op teamvorming. Geforceerde fysieke teamvorming stuit bij predikanten op zeer begrijpelijke weerstanden. Twitter biedt prachtige kansen. Ze kan, naar mijn overtuiging, de kracht van de solist verbinden met de meerwaarde van samenwerking.

Dat moet dominees toch als muziek in de oren klinken – de muziek van tsjilpende vogeltjes… Welke vreemde vogel doet eens mee?

Kijk hier op mijn Twitter-pagina. Over handige tools voor de twitteraar vertel ik later.

Boele P. Ytsma
zoekendgeloven.nl

P.S.: Om iemand te ‘volgen’ op Twitter moet je een eigen gratis Twitter-account aanmaken. Toch zijn er ook tal van mogelijkheden om mij te volgen, zonder zelf te moeten twitteren. Ik heb bijvoorbeeld zowel op mijn homepage als in de rechter kolom van mijn blog een actuele weergave van mijn tweeds. Vorige pagina