Het woord synode is een samenvoeging van de Griekse woordjes ‘syn’ en ‘hodos’ en betekent letterlijk ‘samen op weg’. Nu is die laatste uitdrukking de laatste veertig jaar vrijwel uitsluitend gebruikt voor het moeizame en zelden inspirerende proces van samenvoeging van gereformeerde kerken en hervormde gemeenten en dus zal deze etymologische omschrijving bij velen dezelfde doffe klank hebben als het woord ‘synode’ zelf. Onwillekeurig ontstaat het beeld van dikke aktetassen, gekreukte colberts, muffe zalen en te lange agenda’s. Dan is de roep om een nationale synode niet meteen aanlokkelijk - nòg dikkere aktetassen en nòg langere agenda’s

Toch vind ik persoonlijk de letterlijke betekenis van het woord synode heel mooi. Syn-hodos - samen onderweg gaan, reisgenoten worden, op avontuur. Dan is een synode niet langer een moeizame compromisgenerator waarin voorzichtig aan de randen van het eigen bastion wordt gezocht naar een beetje ruimte voor een ander – nee, dan verlaten alle deelnemende partijen hun vestingen en kathedralen en gaan onderweg. Geen gesteggel over punten en komma’s en geen excommunicatie ex cathedra Zo’n synode kan alleen nog maar een ontmoeting zijn van mensen die werkelijk onderweg zijn – zij die vastgegroeid zijn aan hun vergaderstoelen of kerkbanken voelen zich er niet thuis. Mensen die getrouwd zijn met hun eigen gelijk evenmin.

En ja, wie dàn de woorden ‘nationale synode’ laat vallen krijgt een heel ander beeld: een nationale beweging van kerken en gemeenten die samen op pad gaan. Een heel land dat gaat deinen omdat gelovigen van allerlei snit en kleur in beweging komen in een vrolijke carnavaleske optocht. Hier spreken we niet over de muren en de grenzen van gebouwen en genootschappen, hier trekken we geen lijnen van rechtzinnigheid en eigen gelijk, maar hier vieren we de reis die we samen maken. Allemaal mensen van de weg – een geuzennaam hersteld! Vrouwen en mannen, jong en oud en in alle kleuren, hand in hand…

Niet voor niets had ik het over ‘meer lef’ – inderdaad: zo’n, laat ik zeggen, synodaal festival vraagt om hartstochtelijke hoop en zal dat ook wekken. Het komt voort uit praktisch geloof en zal dat ook zichtbaar maken. Het ontleent zijn kracht aan de liefde voor het Koninkrijk van God en het zal die liefde aanwakkeren. Bovendien kan zo’n ambitieus voornemen niet zonder avontuurlijke pioniers, maar ze zullen er ook door gevonden worden. Wie muziek in de straten hoort draait zich immers om en gaat er achteraan.

En wie zich daarbij aansluiten? Laat ik opnieuw zeggen: zij die het horen. ‘Op gehoorafstand van Jezus’ noemde ik dat gisteren. Anders gezegd: bij een open bijbel. Theologen zeggen dan: op basis van een canon (inderdaad, Johan, de canon). Concreter: iedereen die zich – op welke manier dan ook! – geraakt weet door de verhalen van de bijbel, de God van Israel. Mensen bij wie er verlangen voelbaar wordt als ze Jezus horen spreken over ‘Koninkrijk van God’… Dàt we geraakt worden, dat hebben we gemeenschappelijk. En wàt ons raakt? Wel, dat is de inhoud van onze gesprekken. En intussen vieren we de tocht die we maken.

Een synodaal festival – of hoe je het ook noemen wilt. Is daar iemand voor te porren?

Boele P. Ytsma
zoekendgeloven.nl

N.B.: Lees hier mijn eerder blog over de nationale synode Vorige pagina