Afgelopen weekend had ik een telefonische gesprek met broeder Hugo, de kluizenaar uit Warfhuizen (als je hem niet kent, kijk dan eens hier). Ik vroeg hem of hij uitkeek naar de vastentijd of er misschien ook tegenop zag. Het lijkt me niet niks om in eenzaamheid te vasten en dan nog zeven maal daags de getijden te zingen. God loven met knorrende maag, ik geef het je te doen. Maar nee, zo verzekerde hij mij, hij verlangde ernaar. Jawel het was voor hem een tijd van streng vasten (je bent tenslotte kluizenaar of je bent het niet) en afzien van contact met de ‘buitenwereld’, maar juist daardoor ook een hele innige tijd van concentratie, verdieping en verstilling. Het hoogtepunt van het jaar, noemde hij het. Toen ik hem erover hoorde vertellen besloot ik op Aswoensdag de veertigdagentijd in zijn kluiskerk te beginnen. Een goed begin is het halve werk.

Hugo vroeg hoe dat voor mij was, die vastentijd. Ik vertelde hem dat ik niet ben opgegroeid in een traditie die er veel mee doet en dat het me lange tijd vreemd was. Ja, goede vrijdag en Pasen, dat kennen protestanten, maar de stille week, laat staan de veertigdagentijd - zeker twintig jaar geleden was dat vreemd voor mij. Maar in de loop der jaren ben ik (net als vele anderen) er de waarde van gaan zien en ervaren. Met name dat element van concentratie herken ik: met aandacht de verhalen lezen en het geheim van sterven en nieuw leven aan den lijve ervaren. Pasen dringt zo diep door in je ziel. Hugo luisterde aandachtig.

Toen hij mij vroeg of ik dan ook aan vasten deed vertelde ik hem dat ik overwoog mijn sigaar en pijp te laten staan. Ik ben, zo moet je weten, een gelegenheidsroker, maar ik moet toegeven steeds makkelijker en eerder die gelegenheid te vinden. Eerst rook je omdat het gezellig is, later wordt het gezellig als je rookt. Per saldo rook ik nu dagelijks... Ja, vasten van mijn pijp en sigaar zal ik best merken. Tenslotte moet vasten ook een beetje ‘pijn’ doen – niet om de pijn zelf, maar omdat die ‘pijn’ je erbij houdt, je herinnert aan de afspraak met jezelf en zo de ruimte schept voor bezinning en overdenking. Ik was wel tevreden met mijn voornemen.

Ik verwachtte dan ook een instemmend gehum aan de andere kant van de lijn. Maar dat bleef uit. Heel even was het stil. Hugo schraapte zijn keel en zei voorzichtig: ‘Nou Boele, misschien moet je daar nog even over nadenken. Je vertelde toch dat je in een roerige en onrustige tijd zit? Dat er veel onzeker is aangaande je toekomst?’ Ik stemde toe – dat had ik hem inderdaad verteld. Hugo vervolgde: ‘Ik kan me voorstellen dat dan een sigaartje op z’n tijd een rustpunt is dat je hard nodig hebt. Misschien is jouw vasten wel dat je de rust vindt en de rust bewaart om jezelf trouw te blijven en goed voor je gezin te zorgen… Je moet de lat niet te hoog leggen voor jezelf!’ Toen werd het opnieuw stil. Dit keer aan mijn kant van de lijn

Hugo heeft gelijk, ik zal er nog over nadenken – met een sigaartje erbij…

Boele P. Ytsma
zoekendgeloven.nl

P.S. Op de Community Zoekend Geloven is een (vooralsnog kleine) groep die met elkaar de ervaringen wil uitwisselen over de veertigdagentijd. Voor vasters en niet-vasters. Kom eens kijken, als je het nog niet kent. Vorige pagina