Het zal je niet ontgaan zijn, mijn blogactiviteiten zijn wat lager sinds het begin van het nieuwe jaar. De reden daarvoor is dat ik de tijd die ik voor schrijven kan vinden vooral besteed aan mijn boek dat ik sinds 1 januari aan het schrijven ben. Ik hoop in de komende weken het manuscript te kunnen afronden.

Mijn boek zal gaan over het proces van geloven, twijfelen en de weg die dan volgt. Twijfel niet in de zin van ‘ik twijfel wel eens of Jezus wel op het water heeft gelopen’, maar de ontwrichtende twijfel. De twijfel die je hele leven op z’n kop zet en die alles wat je tot dan toe geloofde belachelijk maakt. De twijfel die je niet zoekt en die je niet ontlopen kunt. Ik schrijf over mijn eigen crisis, tien jaar geleden, en over de wonderlijke ontmoeting met Andries Knevel. Een biografische inzet dus.

Vervolgens neem ik wat meer afstand en beschrijf ik in twee hoofdstukken de twijfel als crisis en de twijfel als kans. Met citaten uit mijn eigen Dagboek van Twijfel van tien jaar geleden, probeer ik mijn betoog te illustreren. Daarna gaat het over de ‘architectuur’ van het ingestorte bolwerk van geloof en zeker weten. De visie die je hebt op de bijbel blijkt daarin van cruciaal belang te zijn. Ook moet ik dan ingaan op de verschuivingen in de ‘tijdgeest’ – het woord ‘postmodernisme’ valt. Na deze hoofdstukken ga ik in een intermezzo in gesprek met Klaas Hendrikse over zijn boek Geloven in een God die niet bestaat.

In de laatste twee hoofdstukken neem ik nog grotere afstand en zoek naar de mogelijkheden voor een voluit ‘katholieke kerk’ – een universele veelkleurige en meerstemmige kerk. Hoe vinden we mogelijkheden om bruggen te bouwen over de oude en diepe kloven die er liggen tussen orthodoxie en vrijzinnigheid? Het lijkt me één van de grote uitdagingen van onze tijd. Het boek zal moeten besluiten met een gepassioneerde oproep tot ontmoeting en verzoening – maar dat hoofdstuk moet ik nog schrijven.

De titel heb ik nog niet. Als je zin hebt mag je even meedenken. Tot nog toe heb ik overwogen:

Geschonden gelovigen – pleidooi voor verzoening aan de randen
van de kerk

Na de twijfel – geschonden gelovigen, zoekende zielenen een
verzoenende kerk

Voorbij de twijfel (met dezelfde ondertitel als hierboven) en

Zeg dat het zo goed is – verzoening met de twijfelaar

Op al deze titels heb ik al (kritische) reacties gehad. Voorlopig voel ik veel voor de laatste. Ik vind haar poëtisch en gelaagd. Het is een frase uit Gezang 484 uit het Liedboek voor de kerken: ‘Spreek Gij dan tot mijn hart, en zeg dat het zo goed is, dat die weg ook door uw zoon gegaan is…’ Het laat iets zien van de worsteling van de twijfelaar. Tegelijk vertolkt de titel ook de vraag van twijfelaars en orthodoxen aan elkaar: ‘zeg dat het zo goed is!’ – aanvaard me zoals ik ben en zoals ik geloof.

Wat denk je ervan? Wat vind jij een mooie titel? Wat vind je belangrijk in een boektitel? Moet hij helder en kort zijn en de inhoud verklappen, of juist enigszins spannend en geheimzinnig? En mocht je een voorstel hebben voor mijn boek… ik hou me aanbevolen.

Boele P. Ytsma
zoekendgeloven.nl Vorige pagina