Als ik opschrijf: ‘De kerk verliest haar jonge mensen’, heb jij dan de neiging met een vermoeide zucht weg te klikken? Zoiets van: ‘Ja, dat weten we nu wel…’ We zijn moe geworden van die eindeloze herhaling van het probleem, we voelen ons machteloos, misschien zelfs wel onder druk gezet. Soms lijkt het dat een beroep op ‘onze jongeren’ het breekijzer moet zijn om veranderingen door te voeren in kerken. En murw geworden verzuchten we: mogen we weer gewoon kerk zijn? Misschien denken sommigen wel: we krijgen ze toch niet meer terug, die jongeren – we hebben die slag al verloren.

Vandaag sprak ik weer eens met broeder Hugo, de kluizenaar van Warfhuizen. Hij vertelde mij hoe groot de aantrekkingskracht is die zijn kluis en zijn leven hebben op jonge mensen. Oudere, soms cynisch geworden priesters kunnen er met afgunst naar kijken: 'Hoe kan zo’n eenvoudige man die in zijn eentje dagelijks Latijnse hymnen staat te zingen en niet eens een gewijd priester is, zo’n toeloop van jongeren krijgen? En waarom lukt het ons niet?' Je kunt toch moeilijk zeggen dat het laagdrempelig is. En een kluizenaar kun je moeilijk een ‘coole gast’ noemen.

Het doet me denken aan een lezing van Tony Campolo die ik vorige week op youtube heb beluisterd. Ik had van de beste man nog nooit gehoord, maar Daniel noemde hem in een reactiee op mijn blog. Hij is zeer het beluisteren waard – zoek maar eens op zijn naam bij youtube. In één van zijn lezingen hoorde ik hem dit zeggen (op 24:00):

‘Wij verliezen de jonge mensen. En wij verliezen deze generatie van jonge mensen niet omdat we christendom te moeilijk voor hen hebben gemaakt. We verliezen hen omdat we christendom te gemakkelijk hebben gemaakt. Er is een roep om iets heroïsch te doen, maar wij hebben ze in de steek gelaten. Roep ze op om het onmogelijke te dromen, het onmogelijke doen, te gaan waar dapperen nog niet durven gaan! […] Daag ze uit grote dingen te doen!’

Broeder Hugo en Tony Campolo prikkelen mij. Wij hebben het vaak over ‘laagdrempeligheid’, over gastvrije kerken, over een eenvoudige boodschap – maar hebben we daarmee niet precies dat weggegeven wat de aantrekkingskracht kan zijn? Jezus noemde armen en hongerigen ‘zalig’, Jezus riep op tot navolging tot in de dood, Jezus vertelde dat we hem kunnen ontmoeten in de eenzame gevangene, de verlopen sloeber, de arme die dorst en honger heeft. Jezus’ boodschap van het Koninkrijk dat nabij is, is radicaal en zijn oproep tot navolging is veeleisend. Durven we die radicaliteit te leven? durven we die veeleisende boodschap te brengen? Of verliezen we de mensen (en uiteindelijk onszelf) aan de verveling omdat we de boodschap van het Evangelie hebben versmald tot een makkelijk verhaal van happiness en zoete spiritualiteit?

Plotseling gaat het dan niet meer over het probleem van ‘jongeren in de kerk’, maar om de vraag: durven wij zelf te leven wat we zeggen te geloven? Hmm….

Boele P. Ytsma
zoekendgeloven.nl Vorige pagina