Gisteren schreef ik dat het Koninkrijk van God gaat over ‘leven in vele dimensies’, anders dan ons moderne leven dat vaak zo eenzijdig en eendimensionaal is. Westerse moderne mensen immers leven voornamelijk in hun hoofd, zijn individualistisch, zijn materialistisch en denken instrumenteel. Natuurlijk is deze karakterisering veel te algemeen en veel te grof – maar juist daarom ook herkenbaar. De gevolgen van deze manier van leven worden steeds duidelijker zichtbaar in een wereldwijd ontwricht welvaartsevenwicht (dat zich vertaalt in politieke spanningen) en een ecologische crisis van wereldformaat. Opnieuw: te grof, maar herkenbaar.

Als surfend en klikkend kwam ik gisteravond langs een boeiende man: Sir Ken Robinson. Ik had nog nooit van hem gehoord, maar hij schijnt wereldberoemd te zijn. Robinson spreekt in aanvulling bij Al Gore over een tweede ecologische crisis – niet alleen de crisis van de natuurlijke bronnen en de opwarming van de aarde, maar de crisis van de menselijke mogelijkheden en de verschraling van het menselijke ras. Zelf een gerenommeerd hoogleraar, stelt hij kritische vragen bij een eenzijdige ontwikkeling van mensen, als waren ze alleen maar hoofden. Elk onderwijssysteem voorziet immers in dagelijkse oefening van rekenen en taal (voor beiden een uur per dag), maar de ontplooiing van het creatieve talent van kinderen wordt afgedaan met een uurtje per week. Het brengt hem tot de prikkelende uitspraken: ‘School kills creativity’ (‘school vermoordt creativiteit’) en ‘We get educated out of creativity’ (‘wij leren creativiteit af’).



Luisterend naar tal van boeiende lezingen van deze man (zie de links hieronder), zag ik de link met de opdracht van de kerk. Het Koninkrijk van God is een manier van leven waarin de mens ten volle tot zijn en haar recht komt. Niet alleen het hoofd, niet alleen de buik, niet alleen het hart of de ziel – nee: de hele mens! Met woorden uit het Oosten: alle chakra’s mogen tot ontwikkeling komen. Zou het dan niet een taak van de kerk zijn om de eenzijdigheid van onze maatschappij en van ons onderwijssysteem te corrigeren door het aanbieden van creativiteit en kunst? En zullen we dan maar beginnen bij de kinderen?

Kinder- en jeugdwerk in de kerk is veelal moeizaam. Ondanks de enorme inzet van veel jeugdwerkers blijft ook dit werk nogal eens hangen in dezelfde eenzijdigheid: kennisoverdracht. Bovendien doen we het vaker uit een morele plicht om ‘de kinderen erbij te houden’, dan dat we de kerk zien als een mogelijkheid om onbenutte mogelijkheden van kinderen te ontwikkelen. Opnieuw: ik spreek te ongenuanceerd, maar het gaat me dit keer ook om de grote lijnen.

Misschien zouden kerken kunnen nadenken over de opzet van naschoolse opvang met huiswerkbegeleiding, waarbij muzikale en creatieve vorming wordt geboden (drama, dans, beeldende kunst, muziek), waarbij tuinieren wordt geleerd, waar de gelegenheid is om je te ontwikkelen in zaken die het schoolcurriculum niet biedt. Ik heb er nu de gelegenheid niet voor, maar hou me eraan dat ik deze gedachten verder uitwerk. Of wil iemand de voorzet geven?

Boele P. Ytsma
zoekendgeloven.nl

- Sir Ken Robinson op TED conferentie
- Lezing van Ken Robinson voor RSA
- website van Ken Robinson

Vorige pagina