‘In het land der blinden is eenoog koning’, zo wil het spreekwoord. Zodoende blijk ik steeds weer, tot mijn eigen schrik, koning te zijn in de kerk als het gaat om internetactiviteiten. Ik vertelde een collega over het belang van internet voor de kerk. Daar had, volgens hem, ook een andere collega uitgebreid over geschreven in een kerkelijk orgaan. Dat verbaasde mij, want ik had dat gemist. Bij navraag bleek het te gaan om een artikel over het gebruik van beamers in de kerkdienst. Over internet geen woord.

De vergissing lijkt mij tekenend. Als het iets met computers te maken heeft gooien we het allemaal op één grote hoop ‘vreemde gevreesde zaken’. Er lijkt een zekere aversie te bestaan tegen alles wat met de computer te maken heeft. Dat dan een digitale ledenadministratie niet lukken wil, kan nauwelijks verbazen. Vreemd genoeg rijden mijn collega’s allemaal wel in moderne auto’s met airco en cruisecontrole, hebben ze zonder uitzondering een mobiele telefoon en beschikken ze allemaal over een e-mailadres. Wereldvreemd zijn ze niet. Waarom dan die plotselinge onnozelheid als het gaat om computers in het algemeen en de nieuwe media in het bijzonder?

Afgelopen week zocht ik op de website van de PKN tevergeefs naar een RSS-feed. Dat is een linkje op een website die het mogelijk maakt je te abonneren op elke nieuwe toevoeging van de website. Wie, zoals ik en vele andere moderne mensen, een Reader heeft geïnstalleerd op zijn PC, krijgt dankzij deze RSS-feeds dagelijks automatisch al het nieuws binnen van de websites van eigen keuze. Ik volg op die manier tientallen websites en blogs, zonder dat het mij veel tijd kost. ‘Really Symple Syndication’ is het Engels achter de afkorting: ‘zeer eenvoudige verspreiding’.

De landelijke website van de PKN heeft geen RSS-feed. Ik kan me niet voorstellen dat de websitebouwers van de grote PKN-website niet weten van het bestaan van RSS. Ook moet het niet zo ingewikkeld voor hen zijn om die service aan te bieden. In dat geval blijven er twee mogelijkheden open: (1) of ze denken er niet aan, of (2) ze willen het beslist niet. Hoe dan ook, in beide gevallen communiceren ze dezelfde boodschap: als je wat over ons wilt weten moet je maar naar ons toe komen. En dus kost het zoeken naar nieuwe informatie op de landelijke site van onze kerk mij evenveel tijd als het bijhouden van 100 andere websites.

Vanmorgen vroeg ik mij af: zou dat de aversie zijn – de omkering van informatiestroom? Niet langer: ‘Kom maar hier als je iets van de kerk wilt weten’ maar: ‘Wie kunnen we van dienst zijn? RSS maakt niet langer de websites tot het centrum van het web (waartussen de gebruiker surft), maar maakt de gebruiker tot het centrum, en naar hem en haar vloeien de informatiestromen van eigen keuze. Misschien stuit ons die gedachte tegen de borst: niet langer de kerk in het centrum, maar de zoekende mens in het midden. De kerk niet langer als doel, maar weer als middel. De oude missioloog J.C. Hoekendijk kon van RSS nog niets weten, maar wist wel van deze omkering. Hij noemde immers ‘de kerk een functie van het apostolaat’: de kerk als middel in Gods hand om de zoekende mens nabij te komen…

Aldus sprak Koning Eenoog.

Boele P. Ytsma
zoekendgeloven.nl
Vorige pagina