Precies een jaar geleden schreef ik dit op mijn weblog:

‘Wandelen is een veelgebruikte metafoor in religies. Ook in de kerk spreken we graag over wandelen, onderweg zijn, volgen, pelgrimeren. We spreken over Abraham die werd weggeroepen bij het bekende en vertrouwde – en hij ging! Over Jezus die getuigend onderweg was en mannen en vrouwen opriep mee te gaan – en zij gingen! Stap voor stap.

Want dat is wat wandelen is: een stap zetten – en dan nog een stap. En bij elke stap verandert de wereld om je heen en toont ze nieuwe vergezichten. Je weet niet wat de volgende stap je brengt en wat je zult zien of tegenkomen. Je zult het alleen weten als je de stap zet. En pas dan weet je wat de volgende zal zijn. Stap voor stap. Zo is wandelen een metafoor voor het leven zelf.

Vanmiddag sprak ik een man uit de gemeente. Hij vertelde over een bezoek aan een klooster en hoe de getijden hem hadden geraakt. Het herinnerde mij aan de jaren waarop wij zelf dagelijks in de kapel van Beth Tikwah ons ochtend- en avondgebed baden en ik vertelde hem hoe ik dat miste. Wij beiden zetten een stap in openheid, vertelden elkaar wat ons raakte, waarnaar we verlangen. En plotseling werd zichtbaar wat de volgende stap zou kunnen zijn: vanavond, als alle werk gedaan is, samen in de kerk een avondgebed bidden. Waarom niet?

En nu? We zullen zien. Het is een stap. Misschien zijn er nog een paar mensen die het lezen en deze stap met ons mee willen zetten – en je bent van harte welkom bij de linkerzijdeur van de kerk, 22.00 uur – misschien zitten we er samen. We zullen zien hoe de wereld om ons heen verandert, hoe nieuwe horizonten zichtbaar worden. We zetten tenslotte maar één stap tegelijk’.

Tot zover de blog van vorig jaar.

Een jaar later komen we nog altijd elke woensdagavond samen in een donkere, stille kerk. Ook vanavond weer. Soms zijn er vier of vijf mensen, soms wel twintig. We hebben geen week overgeslagen. De vorm is eenvoudig en elke week dezelfde: een gesproken lofzegging, een kaars, een lied. We lezen de lezing voor a.s. zondag en overdenken die in stilte. We danken voor de dag en al het goede. We bidden voor onszelf, voor ons dorp, voor onze wereld. Dan bidden we een avondgebed, zingen een avondlied en bidden tenslotte om een zegen voor de nacht.

Een rustige nacht
en een goed einde,
schenke ons de Almachtige,
de Vader, de Zoon en de Heilige Geest.
Amen

Boele P. Ytsma
zoekendgeloven.nl Vorige pagina