Via de mail en de contactformulieren krijg ik veel vragen over mijn blogstop. Ben je ziek? Ben je boos? Hoe lang gaat het duren? Of ga je er helemaal mee stoppen? Die laatste vraag is het makkelijkst te beantwoorden: nee, ik ga zeker niet definitief stoppen. Ik zal de pen zeker opnieuw oppakken. Je bent van mij voorlopig nog niet af! Ik heb deze tijd als een tijd van herbezinning bestempeld. Herbezinning op mijn plaats en rol in de kerk (plaatselijk en landelijk), herbezinning op wat ik wel en niet wil schrijven, herbezinning op waar ik zelf sta, wat ik geloof en niet geloof.

Als ik de PKN, zonder enige spijtbetuiging, 5,2 miljoen euro over de balk zie gooien door het langverwachte mislukken van het ledenadministratie-systeem Numeri, dan word ik boos en verdrietig. Voor dat geld kun je 17 predikanten 4 jaar fulltime laten werken! Nota bene! Als ik Andries Knevel bij Studio Sportzomer hoor vertellen dat hij blij is met alle religieuze uitingen bij het voetbal omdat het er op wijst dat God weer terug is in het publieke leven, dan schaam ik mij plaatsvervangend. Wie bidt voor de winst van een potje voetbal begrijpt niets van bidden. Als ik een presentator bij de uitzending van de EO-jongerendag hoor zeggen dat het grote verschil tussen het christelijk geloof en het humanisme zit in het geloof van een leven-na-de-dood, weet ik niet meer of ik nog wel bij dat geloof wil horen. Het hadden in de afgelopen tijd evenzovele scherpe blogposts kunnen worden. Maar wie zit er te wachten op mijn verontwaardiging en verdriet?

Aan de andere kant krijg ik reacties van mensen die blij zijn met mijn open manier van schrijven over geloof en kerk. Mensen die zich herkend voelen in mijn manier van geloven, in mijn zoektocht in mijn verhalen over hoogsensitiviteit. Als ik vertel dat ik veel geleerd heb van de Oosterse chakrapsychologie of heb genoten van de boeken van Harry Potter, reageren velen opgelucht en anderen geschrokken – is dat dan niet occult? Nee, dat is niet occult of duivels! Wat is er met ons christelijk geloof aan de hand als we zo angstig reageren op oude oosterse wijsheid en prachtige westerse jeugdliteratuur? Wat is er aan de hand met de kerk als we niet meer om weten te gaan met een dominee die vraagt naar de betekenis van het woord ‘bestaan’ als we het hebben over het bestaan van God?

En dan die kerk zelf! Stuart Murray herinnerde mij opnieuw aan de grote uitdagingen waarvoor we staan. Er zullen in deze post-christelijke en post-moderne tijd kerken zijn die sterven. Anderen zullen zich vernieuwen, maar niet zonder schade. En er zullen nieuwe initiatieven komen – moeten komen. Maar krijgen die ook kansen, worden ze gezien en gehonoreerd? Of moeten de nieuwe en vernieuwde kerken toch weer gemeten worden aan de oude criteria van rechtzinnigheid? Ik voel hier ter plaatse aan den lijve hoe lastig het is om daar een goede weg in te vinden. En dan heb ik het nog niet eens over de verontrustende vraag: wat zijn wij, een stervende of een vernieuwende kerk? Ook daarin zoek ik herbezinning en nieuwe inspiratie.

Je voelt wel, ik zoek naar balans. Ik zoek naar een goede toon en een goede focus. Ik zoek naar nieuwe moed en nieuwe hoop. Ik neem er in ieder geval mijn vakantie nog voor. Laat ik hier toezeggen dat ik op 1 augustus de draad weer oppak. Hoe, met welke frequentie en met welke toon? – ik kan het je nog niet zeggen. Intussen wens ik je vandaag, op de midzomerzonnewende, een hele goede zomer toe.

Vrede en alle goeds,

Boele P. Ytsma
www.zoekendgeloven.nl Vorige pagina