Alle vragen die we ons tot hiertoe hebben gesteld mogen ons misschien wat hebben teruggeschrokken, toch gaan we verder. Nee, vanzelfsprekend is de reis niet. Steeds beter begrijpen we dat mensen besluiten maar niet op reis te gaan. Dat scheelt een hoop confronterende vragen. Dat geldt ook voor de vraag die nu volgt: ‘Wat nemen we mee?’

Wie moet pakken voor een reis zal zich laten leiden door de manier waarop hij reizen gaat en de bestemming van de reis. Een strandvakantie per vliegtuig vraagt om andere bagage dan een trektocht te voet door de Schotse hooglanden. De vraag is dus: wat zullen wij meenemen op onze reis? Wel, veel is er niet bekend van onze bestemming en ook onze route zal gaandeweg pas duidelijk worden. Het is eerder een expeditie in onbekend gebied dan een verzorgde reis met vast reisschema. We zullen dus ‘licht’ moeten reizen – alleen het hoognodige meenemen.

Als kerk zijn we al heel lang onderweg, al zo’n 20 eeuwen! En dus hebben we veel bagage. Veel te veel, zoveel is duidelijk. We hebben dingen meegenomen die met het Evangelie niets te maken hebben, maar waar we wel aan gehecht zijn geraakt. We moeten schiften (titel van een boek van de theoloog Harry Kuitert), we moeten onze rugzak openen en kritisch kijken naar wat we allemaal meezeulen. We zullen de traditie die we hebben geërfd van onze ouders en voorouders moeten wegen en op waarde schatten. Een lastig en confronterend proces want lang niet iedereen zal dan hetzelfde waardevol achten. Maar we zijn wel samen onderweg, en dus zullen we zuinig moeten omgaan met wat we hebben. Wat voor de een bijna onoverkomelijke ballast uit het verleden is, is voor de ander nog de enige houvast in het leven.

Vast staat dat wie op reis gaat veel moet achterlaten, hoe je het ook wendt of keert. Zware dogma’s, vastgeroeste gewoontes, kerkbanken en preekstoelen – het lijkt me allemaal te zwaar om mee te slepen. We verhuizen niet naar een volgende vaste woonplaats, nee, we gaan op reis naar een onbekende bestemming: een open kerk, een levende kerk, een gestalte van het Koninkrijk van God. We zullen een nomadisch bestaan tegemoet gaan. Als we dat aandurven, tenminste. Maar gaandeweg zullen we dan herontdekken dat we als kerk dichter bij onze bestemming komen door het reizen zelf. De kerk is immers per definitie een reisgezelschap, Gods volk onderweg.

Boele P. Ytsma
www.zoekendgeloven.nl Vorige pagina