De vraag naar de bestemming was niet gemakkelijk te beantwoorden – we moeten op weg, zoveel is duidelijk, maar we hebben geen adres meegekregen van ons reisdoel. Intussen kunnen we wel wat zeggen over het gebied waar we doorheen moeten reizen. Op de vraag: ‘wie en wat komen we tegen?’ kunnen we in ieder geval antwoorden: ‘onze tijdgenoten’. We reizen door de wereld, maken er zelfs deel van uit en zullen ons dus moeten verhouden tot onze tijdgenoten.

Dat klinkt vanzelfsprekender dan het in de praktijk is. Vreemd genoeg lijkt de kerk vaker op een soort windstille nis waar de tijdgeest geen vat op heeft. Wie een willekeurige kerk binnenloopt ontmoet een sfeer van het verleden – vraag het maar eens aan een volstrekt buitenkerkelijke passant, we zijn het zelf ons nauwelijks bewust. De kerk lijkt vaker op een potdichte ruimtecapsule die door de wereld schiet. We kunnen ons verhaal maar nauwelijks vertalen in termen die onze tijdgenoten verstaan, we lijken vaak ongevoelig voor de problemen en kansen die onze eigen tijd biedt, we slaan geen bruggen. Maar een kerk die vreemd blijft aan de wereld, is mede schuldig aan een wereld die vreemd blijft aan het evangelie!

Wie de deuren van de kerk openzet legt een verbinding die naar twee kanten gevolgen heeft. We zullen in de kerk de wereld om ons heen gaan zien in haar nood, in haar eenzaamheid, in haar pijn. Mensen die gevangen worden in materialisme en individualisme, mensen die knel zitten in de raderen van onze maatschappij, mensen die eenzaam zijn door schuld en uitstoting. Wie dat alles ziet met de woorden van het evangelie in hoofd en hart kan niet anders dan ‘aan de slag’. Het betekent dat wij onze ‘comfortzone’ moeten verlaten… en wie durft dat?

De andere kant is dat de wereld ook ons iets te bieden heeft. Er is kennis en ervaring waar wij van mogen leren. Waarom zouden wij ons aan 16e eeuwse bestuurlijke structuren moeten houden, als onze eigen tijd ook inzichten heeft die aansluiten bij de 21e eeuwse mens? Er zijn nieuwe media, nieuwe verhalen, nieuwe muziek, nieuwe gemeenschappen. Waarom zouden we daar bang voor moeten zijn? ‘Emergers’ noemen dat ‘incarnationeel’ – een moeilijk woord voor ‘vlees en bloed worden in de eigen tijd’. Zoals God ook ‘vlees en bloed’ werd in die gelovige en radicale Jood aan het begin van onze jaartelling.

Goed beschouwd kunnen we niet anders dan de deuren openzetten – een kerk met gesloten deuren verandert in een benauwde, eenkennige, betweterige en oordelende sekte die het serieus nemen niet waard is. In dat geval zou ik het wel weten!

Boele P. Ytsma
www.zoekendgeloven.nl Vorige pagina