Vandaag ben ik voorbereidend de ‘Drie dagen van Pasen’ doorgekropen - die ene dienst die we in drie etappes afleggen. Van Witte Donderdag, via Goede Vrijdag en dwars door Stille Zaterdag naar de Paasnacht. Een reis langs beelden van wanhoop en verdriet, lijden en dood. Een reis met bestemming Pasen. Ja, dat wel: nieuw licht, nieuwe schepping. Maar maakt de goede afloop alles goed? Ik vroeg het me vandaag opnieuw af. Is een bagatelliserend ‘eind goed, al goed’, niet al te gemakkelijk - zowel in de dagen van Pasen alsook elders in ons leven?

En opnieuw valt me op dat Pasen geen antwoorden geeft. Pasen is geen theologie, Pasen is een verhaal, een aangrijpend verhaal; Pasen is geen universele waarheid, Pasen is een geschiedenis, een tragische en bevrijdende geschiedenis. En Pasen is boven alles een feest dat je vieren moet, drie dagen lang. Want in het vieren gebeurt het opnieuw, gaat het verhaal leven, wordt de geschiedenis actueel, kom ik in het geding. Dat laatste - ik in het geding - maakt Pasen onmakkelijk..

Want de ‘goede afloop’ van Pasen is niet dat het allemaal wel meevalt. En ook niet dat we het niet langer hier beneden op aarde hoeven te zoeken omdat we nu mogen vertrouwen op de opstanding of de komst van een nieuwe wereld. ‘Eind goed, al goed’ en ‘hier beneden is het niet’. Dat zijn leugens! Niet voor niets vieren we elk jaar weer Pasen - we moeten wel! Deze wereld is de plaats waar we leven, deze aarde, dit leven. Wie dat met een beroep op Pasen denkt te kunnen ontvluchten heeft van Pasen niets begrepen - zoveel is mij wel duidelijk.

Als het gaat over opstanding, dan is het opstanding in dit leven en dus opstand tegen alles wat dit leven tart en krenkt. Als het gaat over nieuw licht, dan is het nieuw licht in deze oude wereld, nieuw licht op deze wereld - licht dat ook de schaduwen scherper maakt. Als het gaat over nieuwe schepping, dan gaat het om vernieuwing van de oude aarde. Ja, die oude aarde, die blijft er toe doen. Juist nu, juist na Pasen! Je kunt na Pasen je lidmaatschap van Greenpeace niet opzeggen!

Bij Bonhoeffer las ik vanmorgen deze woorden: ‘Alleen wie zo houdt van het leven en de aarde, dat met het verlies hiervan alles hem verloren schijnt, mag in de opstanding der doden en een nieuwe wereld geloven’ (Verzet en overgave, Baarn, 2003, p. 163).

Boele P. Ytsma
www.zoekendgeloven.nl

P.S.: Wie het gisteren heeft gemist: er is een nieuwe aflevering van Onderweg naar Zondag. Vorige pagina