Meer nog uit de manier waarop we reageren op elkaar en op traumatische ervaringen, dan uit de manier waarop we over God praten, blijkt wat ons beeld is van God. Oppervlakkig gezien lijken we in de kerk ongeveer dezelfde beelden te hebben, maar niets is minder waar. Het godsbeeld dat ons leven stuurt en de bron is van ons gevoel heeft een even lange geschiedenis als ons leven zelf. Het is een mozaïek van herinneringen, beelden, verhalen en ervaringen. Veel van dat godbeeld zijn we ons maar nauwelijks bewust.

Elementen van vader en moeder die zorgden en koesterden, maar ook elementen van ouders die boos zijn of zelfs onredelijk. Ervaringen van verwaarlozing of erger. Beelden vanuit de kinderbijbel, verhalen van school of kindernevendienst, een bijzondere kerkdienst in een andere kerk, een bijzondere ontmoeting met een wijs mens. Een ervaring van een wonder of een vreemd toeval. En ook angst, zorg, gemis en verlangen vlechten zich door dat Godsbeeld heen. God, een mozaïek van soms hele tegenstrijdige delen.

Zo leven sommige mensen bijna onbewust met het beeld van een grillige boze God. Als je ze er naar vraagt, zullen ze het misschien ontkennen, maar als er iets ergs gebeurt in hun leven vragen ze waarom God het hun aandoet, of hebben het gevoel dat het een straf is. Zelf is me dat ook overkomen en toen ik dat ontdekte werd ik op mijn beurt heel boos en wilde ik afrekenen met het godsbeeld van een God die achter de knoppen zit en hier en daar zijn straffen uitdeelt. Sindsdien heb ik het veel gezien: mensen worstelen met deze boze, grillige God. En ze denken ook aan deze grillige, boze, wraakgierige God als ze in de bijbel het beeld tegen komen van een God die boos is. Daar willen we van af. Daarom is veel van wat we van God zeggen (in liederen, preken, boeken) gespeend van alle woede en boosheid. God is lief geworden en wordt hoe langer hoe zoeter en zachter.

Het is daarom gedurfd om een studiedag over het thema ‘God is boos’ te organiseren, zoals vandaag het predikantenforum ‘Op Goed Gerucht’ doet. Eén van de sprekers is Pieter J. Huiser, een zeer goede vriend van mij. Hij wil eerstel voor wat hij noemt ‘de woede van God’. Dat is niet zozeer de grillige boosheid van een verveelde tiran, maar de gepassioneerde woede van een bewogen God over het onrecht dat zijn mensen treft. Dat is de woede van de liefde, dat is een vitale bron van kracht en creativiteit. Wie dat niet meer bij God wil zien, kan die woede ook bij zichzelf niet meer toestaan, zo betoogt Pieter Huiser. God wordt dan een tandeloze tijger en gelovigen worden watjes.

‘Een mens zonder woede is een mens die geen gevoel voor warm of koud meer heeft, en zo onder de blaren zit omat hij zijn handen niet terugtrekt van een hete kookplaat. Een mens zonder woede loopt grote kans geen verantwoordelijkheid te nemen voor zichzelf, voor anderen, en is een mens zonder vitaliteit’.

Vandaag kon ik er helaas niet bij zijn, maar het verhaal van Pieter heb ik gelezen en er in de afgelopen weken veel met hem over gesproken. Ik mag zijn spannende en moedige verhaal hier publiceren, waarvoor ik hem hartelijk dank.

Boele P. Ytsma
www.zoekendgeloven.nl

dr. Pieter J. Huiser, Eerherstel voor de woede van God Vorige pagina