Wie in de kerk werkt, zoals ik, wordt geacht zich in te zetten voor die kerk. Wat specifieker: van wie in een plaatselijke gemeente is aangesteld als pastor wordt inzet en zorg voor die plaatselijke gemeenschap verwacht. Het hangt er natuurlijk vanaf wat de afspraken zijn met de kerkenraad, maar meestal zal dat neerkomen op zaken als prediking, pastoraat, catechese, gemeenteopbouw, jeugdwerk. En inderdaad zijn veel van die taken samen te vatten als ‘zorg voor de eigen gemeenschap’. Het lijkt zeer vanzelfsprekend en zo ervaar ik dat ook: dàt is wat je doet als pastor.

En dus zijn we bezig met heel veel binnenkerkelijke zaken: het bezoeken van de zieken, kerkdiensten, reguliere huisbezoeken, gemeenteavonden, kerkenraadsvergaderingen, verantwoord beheer van goederen. We denken na over binnenkerkelijke problemen: hoe houden we de jongeren bij de kerk?, hoe vieren we het avondmaal?, hoe richten we de structuren in?, wie krijgt de bloemen? Dat is de dagelijkse praktijk van de kerk. En dat is goed, want zo nemen mensen verantwoordelijkheid voor die kerk.

Vandaag beluisterde ik een toespraak van een Engelse bisschop. Hij weet als bisschop maar al te goed dat het in de kerk inderdaad zo werkt – een bisschop is immers de ‘opper-zorger’, degene die zorgt voor hen die zorgen (wie een bisschop zo ziet, kan zich het nut ervan zeer goed voorstellen!). Maar deze bisschop schetste in een paar kernachtige zinnen het doel van de kerk zoals je dat in het Nieuwe Testament zou kunnen vinden. Kort en goed: Gods uitgestoken hand naar de wereld! De kerk is geroepen om er te zijn voor de wereld – dat is haar wezen, dat is haar doel.

Snap je dat het me toch wat onrustig maakte? Wij zijn zo druk bezig ons kerkzijn op de rails te houden en de boel draaiende te houden, dat we niet eens meer toekomen aan de vraag: hoe zijn we kerk voor de wereld? Dat betekent zoveel als: we zijn zo druk met de kerk, dat we aan het doel van de kerk niet meer toe komen. Maar behalve die onrust voelde ik ook nieuwsgierigheid: hoe zou de kerk er uit gaan zien als we de zaken omdraaiden? Als we zouden beginnen met onze taak naar de wereld en pas daarna nadachten over vorm en organisatie? De kerk helemaal inrichten (zowel het gebouw als de organisatie) op haar taak naar buiten… En wat is dan die taak?

Durf ik zo naar de kerk te kijken? Durf ik zo naar mijzelf als pastor te kijken? Het antwoord is niet vanzelfsprekend.

Boele P. Ytsma
www.zoekendgeloven.nl Vorige pagina