Tussen alle drukte door heb ik dan nu toch eindelijk tijd gevonden het controversiële boek van de atheïstische dominee Hendrikse te lezen (Geloven in een God die niet bestaat). Ik heb eerder al eens toegezegd daarover te zullen gaan schrijven en dat ga ik ook zeker doen. En ja, ik weet, ik heb meer beloften uitstaan. Zo ben ik ook al meerdere keren in de reacties op mijn blog gevraagd naar mijn plaats tussen vrijzinnigheid en orthodoxie, vooral de evangelische vorm van orthodoxie. Wat ik daarover eerder schreef riep vragen op. Ik zal je eerlijk bekennen dat ik er ook wat tegenop zie om daarover te schrijven en wel om dezelfde reden als waarom ik opzie tegen een stukje over Hendrikse.

Ik heb je al eens verwezen naar een mooi interview met Hendrikse. Inmiddels heb ik tal van andere interviews met hem gelezen en bekeken (bijvoorbeeld deze en deze) en steeds meer valt me op dat het maar zelden tot een werkelijk gesprek komt. Het is alsof mensen vanaf verschillende planeten praten over wat ze zien. De sprekers blijven veelal vreemden voor elkaar. De woorden verwijzen steeds weer naar andere dingen (namelijk de dingen op je eigen planeet) en de vertaling van wat de één zegt naar de taal en werkelijkheid van de ander, brengt meestal nog meer misverstand. En dan heb ik het nog niet eens over de modder waarmee gegooid wordt. Het maakt mij – laat ik het maar zeggen zoals het is – een beetje bang. Waarom zou ik wel goed begrepen worden als ik mij uitspreek?

Iemand vertelde mij dat het boek van Hendrikse veel kapot maakte. Laat ik dan in ieder geval zeggen dat ik dat beslist niet geloof – dat is teveel eer voor Hendrikse. Hooguit zou je kunnen zeggen dat Hendrikse laat zien wat er allemaal al lang kapot en versleten is. Hij zegt zelf ook steeds weer terecht dat het niet nieuw is wat hij schrijft. Dat klopt, iedereen die langer dan 3 jaar theologie heeft gestudeerd is bekend met deze manier van geloven – het is een oude traditie.

Maar de discussie die hij heeft ontlokt maakt wel duidelijk hoe diep de crisis van de kerk is en hoe moeilijk het is om de ruimte te vinden om met elkaar te praten over wat de betekenis is van het woord ‘God’ en wat het kan betekenen als we elkaar rond een geopende bijbel oproepen om ernst te maken met het ‘Koninkrijk van God’… Ruimte. En dat is vooral pijnlijk omdat die ruimte de kerk zelf zou moeten zijn. Het maakt me wat verdrietig.

Enfin, ik zoek nog even naar woorden en naar moed.

Boele P. Ytsma www.zoekendgeloven.nl Vorige pagina