Ik droom van een kerk die niet alleen op zondag een uurtje open is maar van een kerk die 7 dagen in de week een plaats kan zijn van ontmoeting, bezinning en verstilling. Een plaats waar mensen in de stilte van de kerk kunnen bidden, huilen, hopen, verwachten; waar een kaars aangestoken kan worden, waar een bijbel open ligt en waar iemand aanspreekbaar is.

Ik droom van een kerk waar mensen worden geraakt door het Evangelie, waar mensen in beweging komen. Een kerk waar het woord geloven niet wordt geassocieerd met moeilijke dogma's en strenge regels maar met liefde, hoop, vrede, recht - oog voor het kwetsbare, zorg voor het leven, rentmeesterschap in rijkdom en armoede. Dat is geen lieve, zoete kerk waar mensen vrijblijvend en onveranderd in en uit kunnen lopen maar een kerk die ernst maakt met de roep om het Koninkrijk van God te zoeken en waar mensen zich gezien en aangesproken weten op de hoge roeping om voor Gods aangezicht te leven! Ik droom van een kerk die van betekenis kan zijn in haar eigen dorp, waar mensen kunnen schuilen en niet tevergeefs aankloppen voor hulp en raad. Een kerk die biddend en werkend de liefde van God wil tonen op verstaanbare wijze.

Ik droom van een kerk waar mensen hun eigen plaats kunnen innemen. Er zijn mensen met een baan, een gezin, een volle agenda en veel verantwoordelijkheden. En er zijn mensen met tijd en ruimte voor grotere inzet. Ik droom van een kerk waar beiden volwaardig lid zijn en tegelijk vorm kunnen geven aan hun verschillende toewijding. Ik zie mensen die - misschien wel door de kerk vrijgesteld! - dagelijks in de nabijheid van de kerk zijn en daar ochtend- en avondgebed kunnen bidden, die gastheer en gastvrouw kunnen zijn, aanspreekpunt van de kerk in het dorp. Misschien een huiskamer waar jongeren en ouderen elkaar kunnen ontmoeten en waar eenzamen aanspraak vinden of een tegenspeler voor een spelletje schaak. Anderen zetten zich wekelijks in of slechts incidenteel. Maar samen weten zij zich gemeente en ontmoeten elkaar in de zondagse eredienst.

Ik droom van een kerk die weet wat vieren is. Een kerk die put uit haar rijke traditie van liederen en symbolen en open staat voor wat de eigen tijd aanreikt. Een kerk die weet wat kwaliteit betekent en dat vertalen kan in verzorgde liturgie die open is naar jong en oud. Een kerk die zo is ingericht dat liturgie beweeglijk kan worden en een kerkdienst echte ontmoeting kan worden: ontmoeting met God, met jezelf en met de ander. Een kerk die de statische preekstoel heeft ingewisseld voor een liturgisch hart, een kerk waar niet het orgel als enige instrument gehoord wordt. Ik droom van een kerk die de talenten en gaven van al haar leden weet te zien en in te zetten.

Ik droom van een kerk die modern durft te zijn zonder overgeleverd te zijn aan de waan van de dag. Die de tekenen van de tijd verstaat en niet aarzelend en waarschuwend achter ontwikkelingen aanloopt maar actief of zelfs proactief daar op reageren kan. Een kerk die jonge mensen voluit een plek in haar midden gunt en kan luisteren naar hun vragen. Een kerk die open communiceert met haar eigen leden en met haar dorpsgenoten, waar verborgen agenda's en achterkamertjes niet bestaan maar waar tegelijk vertrouwen en veiligheid niet worden verkwanseld. Een plek van licht en lucht, van muziek en stilte, van aandacht en bewogenheid.

Ik droom van een kerk die zo gestalte wil geven van het Koninkrijk van God, het Koninkrijk waarvan Jezus droomde en waarvoor hij leefde. Het Koninkrijk waarvoor Jezus sterven wilde en dat met zijn dood niet voorbij was. Het Koninkrijk dat bestaat bij de gratie van leven door de dood, het geheim van de opstanding.

Ik droom van een kerk ...

Boele P. Ytsma
www.zoekendgeloven.nl
P.S.: Bovenstaande is een paragraaf uit mijn artikel in de bundel 'Bol van verhalen'. Het hele artikel kun je hier lezen. Vorige pagina