'Hoezo, we geloven toch gewoon dat God bestaat?', zo klonk een reactie op de weblog van afgelopen nacht. Als er mensen zijn die niet geloven in het bestaan van God, wil dat niet zeggen dat hij niet bestaat. God is toch niet afhankelijk van onze instemming? Als mensen hem de rug toekeren houdt hij toch niet zomaar op te bestaan?

En daar is natuurlijk geen speld tussen te krijgen – voor een gelovige. Voor alle duidelijkheid: ik heb niet de minste behoefte om twijfel te zaaien over het al of niet bestaan van God. Maar de bovenstaande bewering is niet 'zelfevident', zoals filosofen zeggen. Het is overtuigend voor wie gelooft – niet meer en niet minder. Maar we leven in een wereld waarin mensen ook niet geloven of geloven in 'Iets' en dus komen we die vraag tegen: 'bestaat God?'. En dan? Gelovigen zeggen 'ja' en ongelovigen zeggen 'nee'. Niemand kan het definitieve oordeel vellen over het gelijk of ongelijk van de een of de ander – je kunt alleen maar kiezen.

Is dat erg? Nee, helemaal niet. Geloven is altijd een keuze geweest. In oude tijden geloofde iedereen wel in een god. Temidden van al die goden zegt Israël: wij geloven niet zomaar in een god, of in Iets, of in een hogere macht. Nee, wij geloven dat de Here onze God is. Het is déze God, de God van Israël, die wij willen dienen. En of dat een terechte keuze is of niet, moet blijken uit de het leven dat ze leidden. De oude profeten moesten nogal eens de keuze herhalen: wie deze God wil dienen moet er ook naar leven. Wie de God van liefde kiest, zal in liefde moeten leven en de ander het licht in de ogen en het brood op tafel moeten gunnen.

Geloven is nog altijd kiezen. In de kerk bewijzen we niet het bestaan van God, maar we gaan er van uit. 'God bestaat' is niet onze eindconclusie, de lofzang op de God van Israël - 'Dit is onze God!' – is onze prelude. Daarmee begint het pas. Wij hebben in de kerk het ongelijk van anderen niet nodig om ons eigen geloof uit te zingen. Niet voor niks heet een geloofsbelijdenis een 'credo' – dat is de eerste persoon enkelvoud: 'ik geloof'.

Ik geloof – niet in een waarheid, maar in een persoon: Jezus
Ik geloof – niet in een morele code maar in een bevrijdende boodschap
Ik geloof – niet in de macht van een instituut,
maar in een weg die we kunnen gaan,
een weg die ons is voorgegaan,
een weg die mij brengt bij mijn diepste bestemming als mens,
een weg naar het Koninkrijk van God

Ik geloof – en heb geen bewijzen.

Boele P. Ytsma
www.zoekendgeloven.nl
Vorige pagina