Laat deel zeven maar komen, ik ben er klaar voor. Om mij voor te bereiden op de hype die Harry Potter heet, besloot ik in februari van dit jaar mij te storten op de eerste zes delen van de succesromans van J.K. Rowling. Binnen een maand zal de Engelse versie van het laatste deel verschijnen en ook gaat volgende maand de vijfde film van Potter in première. Het zal me weer een heksenketel worden! Vandaag werd bekend dat de Nederlandse titel van deel 7 zal zijn: Harry Potter en de Relieken des Doods.

Ik wilde voorbereid zijn en weten waarover al die drukte gaat. Ik kwam mensen tegen die enthousiast vertelden over de Potterboeken, en zag anderen zorgelijk kijken – is dit geen spoedcursus occultisme voor kinderen? Voor de één was de komst van het oeuvre van Rowling een gebeurtenis van het kaliber Tolkien, voor de ander een mediahype met lucratieve merchandising. Maar hoe je het ook wendt of keert: Potter houdt de gemoederen bezig – ook in onze eigen gemeente.

Als pastor moet je weten wat er leeft en dus waren de afgelopen maanden in late uurtjes de Steen er wijzen, de Geheime kamer en de Vuurbeker mijn voorwerpen van onderzoek. Ik leerde intussen de gevangene van Azkaban, de Halfbloed prins en de tovenaars van de Orde van de Feniks kennen. Behalve het vriendengroepje Harry, Ron en Hermelien (en inmiddels ook Ginnie!) zijn ook professor Perkamentus en de verraderlijke Sneep (pardon, professor Sneep) nu geen onbekenden meer. Persoonlijk ben ik blij dat ik Haastonthoofde Henk en de Dikke dame niet dagelijks hoef te passeren. Het zijn namen en woorden die haarscherp de insiders van de outsiders markeren. Ik ben een insider en dat zul je weten.

Ik kom regelmatig mensen tegen die een flard van een Potterfilm hebben gezien en daar op afhaken. Ook mij verging het aanvankelijk zo en nog altijd heb ik geen enkele film helemaal gezien en dus kan ik er geen oordeel over vellen. Ze lijken niet iedereen te overtuigen, zoveel is duidelijk. Maar over de boeken kan ik nu meepraten.

Eerlijk is eerlijk: het was een genoegen om deze boeken te lezen. De verhalen zijn mooi geschreven, goed opgebouwd en het taalgebruik is rijker dan je van jeugdboeken zou verwachten. Want dat blijven het voor mij wel: jeugdboeken, zij het zeer goed geschreven jeugdboeken. Naar mijn idee kan Rowlings Potter niet in één adem genoemd worden met Tolkiens literaire verbeelding van Middelaarde. Maar daar kan maar heel weinig fictie aan tippen, dus dat is geen diskwalificatie van Harry Potter.

Over de inhoud zou veel te zeggen zijn. De rijke symboliek nodigt ook een theoloog wel uit tot verder nadenken en ik heb nergens het gevoel dat de symboliek goedkoop of geforceerd wordt. Ik hoop nog eens tijd te vinden er wat meer inhoudelijk over te vertellen (misschien na de lezing van het laatste deel), maar één ding moet me wel van het hart. Er zijn goedbedoelende christenen die waarschuwen tegen de boeken van Harry Potter als zouden ze een kwalijke invloed hebben op jongeren. Ik kan na lezing van de boeken niet anders dan vermoeden dat dergelijke onheilsprofeten ofwel geen gevoel voor literaire verbeelding hebben, ofwel de boeken niet gelezen hebben. Deze boeken zijn niet occult!

Ik durf zelfs de stelling wel aan dat Rowling een zeer overtuigende waarschuwing laat klinken tegen occultisme. Steeds weer buigt ze het verhaal terug naar de keuzes die Harry en zijn vrienden maken (en dus naar hun verantwoordelijkheid) en naar het feit dat er één kracht sterker is dan welke vorm van magie dan ook: de liefde. Ik geef toe: je hebt er Harry Potter niet voor nodig om dat te leren, maar voor wie het vergeten was is het een goede herinnering.

Boele P. Ytsma
www.zoekendgeloven.nl Vorige pagina