De pinksterpreek blijft de gemoederen bezighouden. Het woord 'gevaarlijk' in relatie tot 'God' roept kennelijk veel associaties op met angstige godsbeelden. Bezorgde gemeenteleden vroegen zich af of ik de kinderen wel met de woorden van meneer Bever had kunnen laten gaan. Volgens mij waren dat hele goede woorden: 'hij is goed, hij is onze Koning'. Maar de zorg komt op bij het woord 'gevaarlijk' en wordt daarna niet meer makkelijk weggenomen.

Ik geloof niet dat er kinderen zijn die door dit verhaal een angstig godsbeeld hebben gekregen. Wat ik wel geloof is dat er oudere gemeenteleden zijn die een herbeleving hadden van een godsbeeld uit hun eigen jeugd. Wie eenmaal is grootgebracht met een grote, almachtige en strenge God, raakt dat beeld zelden meer kwijt. En zelfs als een dergelijk beeld later is ingewisseld voor dat van een liefdevolle, zorgzame en trouwe Vader, speelt dat duistere beeld een rol. Uit angst om daar weer terecht te komen wordt God van de weeromstuit een wat al te zoetelieve Vriend. Persoonlijke herinnering (al of niet bewust) speelt dus een grote rol bij de interpretatie van het woord 'gevaarlijk' in deze.

Maar misschien is er nog een andere laag die hierin meespeelt: de rol van geloof en van kerk in het leven van mensen. Ik beluister in de reacties een zorg dat deze woorden tekort zouden doen aan de steun en de veiligheid die kerk en geloof mensen biedt. God is een schuilplaats, God is redder en helper en dus is God een veilige plaats. En natuurlijk is dat zo! De bijbel staat vol met deze verhalen en metaforen en veel gelovigen kunnen dat met persoonlijke verhalen beamen – ook ik! Maar dat is niet het hele verhaal… God is meer dan dat.

Jezus sluit in zijn woorden over God aan bij de profeten uit het Oude Testament als hij oproept tot gehoorzaamheid en navolging. Hij klaagt de rust en gezapigheid van de gelovigen van zijn tijd aan (net als de profeten destijds) en geeft ze in Gods Naam een stevige por om op te staan. Geloven in een God die alleen maar lief is en troost en je nabij wil zijn is geloven in een God die er alleen maar voor jou is – dat is egocentrisch geloven! Jezus herinnert ons eraan dat wij er ook voor Hem zijn! Dat wij Gods Koninkrijk zullen moeten realiseren in ons leven en dat dat ten koste gaat van heel veel zielerust en gezapigheid.

Eigenlijk verbaast het mij dat mensen de boodschap van Jezus niet als een 'gevaarlijke boodschap' zien – Hij die oproept tot navolging en zelf een marteldood sterft aan een kruis… is dat gevaarlijk of niet? Soms begrijpen politieke machthebbers het gevaarlijke dynamiet van het evangelie beter dan christenen. Vrijdag op zaterdag is het 'nacht van gebed' voor de vervolgde christenen - maar waarom zou je mensen vervolgen die alleen maar geloven in een troostende God? Maar nee, deze God is ook een God die mensen aan het werk zet en dat is levensgevaarlijk voor een wereld die zichzelf in stand wil houden!

En dus is de vraag aan ons: geloven wij voor onze eigen zielerust of geloven wij omdat we door God zijn gegrepen en op pad gestuurd om in deze wereld zijn liefde te tonen? Zoeken wij alleen maar steun bij deze God of laten we ons ook inzetten? Ik geloof beslist niet dat de God waarover Jezus spreekt 'goed is voor zijn volgelingen en gevaarlijk voor mensen die hem tegen werken' (zoals een anonieme reactie zegt). Het evangelie vertelt juist het omgekeerde: God wil zich verzoenen met zijn vijanden en zet voor die boodschap - op verontrustende manier! – zijn volgelingen in.

Hoe meer ik hierover nadenk des te onrustiger ik ervan word. Dat die onrust door meer mensen wordt gevoeld is een geruststellende gedachte…

Boele P. Ytsma
www.zoekendgeloven.nl Vorige pagina