Van de beginjaren van ons bezinningshuis Beth Tikwah herinner ik mij nog goed mijn gedrevenheid en idealen, maar bovenal mijn verbeeldingskracht. Vrienden liet ik de lege, stinkende schuren zien die we hadden gekocht en vertelde hen met enthousiasme hoe het er uit zou komen te zien. Ik zag de gastenkamers al, de schouw met het ketterend haardvuur en de bibliotheek. En hoewel er nog niets te zien was voelde ik mij al bijna op gewijde grond als ik de stal betrad die kapel zou worden. Het onbegrip en de bevreemding in de ogen van mijn vrienden kon ik moeilijk begrijpen – 'kijk dan', dacht ik, 'kijk dan om je heen… je ziet het al bijna!'

Maar zij zagen natuurlijk niets dan donkere schuren met scheuren in de muren, stinkende stallen en spinnenwebben met stof. Er was ook niets meer te zien. Toen ik later een vriend in vergelijkbare situatie hoorde vertellen over zijn plannen met een ruïne die hij had gekocht, begreep ik het onbegrip van mijn vrienden. Ik zag een bouwval, deze vriend een in ere hersteld monument. Zoals mijn vrienden oude schuren zagen en ik een spiritueel bezinningshuis. Maar de ruïne is een hersteld monument geworden en mijn lege schuren werden een bezinningshuis met kapel. Jawel, wat ik zag werd werkelijkheid. Sommige dromen komen wel uit. Het is de kracht van de verbeelding!

Dezer dagen heb ik veel grote visioenen van de kerk. Het overkomt me bijna en ik voel me haast beschroomd om het te vertellen. Wie durft er in deze tijd nou te dromen van de kerk? Maar ik zie een levendige gemeenschap voor me van jonge en oude mensen. Een kerk waar alle dagen wat te doen is, waar het beweegt en bruist. Een huiskamer met een stamtafel, waar mensen elkaar ontmoeten, een dagkapel waar ochtend- en avondgebed worden gebeden, een tuin waar mensen praten, werken, elkaar ontmoeten. Ik zie groepen samen eten, ik zie mensen op reis gaan en mensen te gast komen. Ik zie een kerk die voluit in de wereld staat en weet heeft van een andere wereld, ik zie een gemeenschap van liefde en hoop en leven…

'Je moet wel een beetje realistisch blijven', hoor ik mensen denken. Je moet niet je ogen sluiten voor de harde realiteit. Hebben we niet net het rapport 'God in Nederland' horen vertellen dat alle prognoses somber zijn? En ik heb zelf afgelopen zondag ook verteld dat we niet in paniek moeten raken en trouw moeten blijven in de kerk die een kruisweg gaan. Trouw blijven aan de Opgestane die ook de Gekruisigde is…

Maar wil dat zeggen dat we niet mogen dromen? Wie een visie heeft ziet iets, richt zijn blik naar voren en tuurt in de verte. Hij zet een stap en daarna nog een, om te kijken of het dichterbij komt. Het visioen zet in beweging. Wie alleen maar rapporten leest en roept dat we vooral voorzichtig moeten zijn, richt zijn aandacht naar binnen, naar een kerk die leger wordt en zoekende is. De energie vloeit weg, het elan verdampt. Maar wie dromen droomt en visioenen ziet, die kijkt verder en gaat op weg. Verbeeldingskracht is scheppingskracht.

Zullen we dan maar gaan dromen van een levende en bruisende kerk? Ja, ik verbeeld me heel wat – en van die verbeelding verwacht ik veel. Ik zie het al voor me, ook al is er misschien nog niets te zien. Maar dat heb ik eerder meegemaakt…

Boele P. Ytsma
www.zoekendgeloven.nl Vorige pagina