Bijna twee weken lang vond je dagelijks een verhaaltje op mijn weblog en nu plotseling twee dagen niets. Ook voor mij voelt dat lang. Behalve het feit dat ik het ontzettend druk heb sinds ik thuis ben van Georgië, is ook een computerprobleem er debet aan. Hoe ik ook probeerde, ik kon gisteravond geen verbinding maken met internet en alle bewerkingen die ik probeerde liepen langzaam of helemaal niet. Het zijn de momenten waarop geduld en zelfbeheersing danig op de proef worden gesteld. Wie herkent het niet!

Maar ik heb het probleem gevonden: er liepen twee verschillende virusprogramma's op mijn PC. De ene was verlopen, zo meende ik, en dus had ik een andere geïnstalleerd. Maar ze bleken beide te werken en elkaar te herkennen als optioneel gevaar. Het duurde een paar uur, maar toen ik het probleem had gevonden was de oplossing eenvoudig: één van beide beschermingsprogramma's deïnstalleren. Mijn computer loopt weer als een tierelier!

Het zette me trouwens wel aan het denken. In veel opzichten is een computer een metafoor, ik schreef daar eerder al eens over. Ook dit probleem heeft wat mij betreft metaforische dimensies: wie zich aan alle kanten wil indekken tegen gevaar verlamt zichzelf. Wie leven wil, zal risico's moeten aanvaarden – tot op zekere hoogte. Er zijn waaghalzen en er angsthazen, maar zonder een beetje gevaar is het leven geen leven meer.

Mijn computerprobleem maakte me nog iets anders duidelijk. Deze week maak ik nader kennis met mijn gemeente in een reeks kennismakingsavonden, waarin de mensen ook wat over zichzelf kunnen vertellen. Er is openheid en vertrouwen. De één vertelt mij dat de kerk als organisatie hem niets meer biedt, de ander laat weten dat die kerk haar juist houvast biedt. De één ziet de crisis van de kerk ingezet door de vrijzinnigheid van Harry Kuitert en Herman Wiersinga, de ander citeert beide omstreden theologen om te vertellen van de ruimte en de vrijheid die hervonden werd om God op een nieuwe manier te ontmoeten. Eén ding wordt heel duidelijk: wij zijn een pluriforme en veelkleurige kerk.

Deze veelkleurigheid is goed en mooi, maar – eerlijk is eerlijk – ook ingewikkeld. Wie immers het instituut als gevaar ziet voor de ontwikkeling van de gemeenschap zal zijn broeder en zuster die in die organisatie steun vindt moeilijk kunnen begrijpen of misschien zelf wel als een gevaar zien. En de tegenstrijdige beoordeling van theologische ontwikkelingen roept ook tegengestelde verdedigingsmechanismen op. Het gevaar dreigt daarmee dat een kerk zichzelf verlamt, zoals mijn twee virusscanners mijn PC verlamden: ze werken elkaar eruit als potentieel gevaar…

De vraag is dus: hoe kunnen we pluriforme kerk zijn zonder te verlammen of uiteen te vallen in strijdende partijen? Hoe zijn we 'katholiek', eerst maar eens in eigen kring? Ik denk dat er maar één antwoord mogelijk is: het hangt ervan af welke kant we op kijken! Daarmee bedoel ik niet de dooddoener: we moeten ons richten op wat we gemeenschappelijk hebben, maar vooral: we moeten kijken naar wat ons raakt, wat ons in beweging zet, wat ons leven geeft – ook als dat heel verschillend is. Woorden geven – uitsluitend positief formuleren! – aan wat we geloven en wat ons stuurt.

We kunnen ervoor kiezen het daarbij te laten en niet de negatieve keerzijde te formuleren, we kunnen ervoor kiezen de ander, die andere kernen formuleert, niet in de ban te doen. We kunnen er, met andere woorden, voor kiezen, helemaal geen virusscanner in de kerk te laten draaien, maar uitsluitend te zoeken naar dat wat ons kracht geeft, dat wat inspireert en elkaar te vertellen wat dat is – ook als dat verschillend is. Misschien dat we dan zo krachtig en zo veelkleurig worden dat een virusscanner niet eens meer nodig is!

Boele P. Ytsma
www.zoekendgeloven.nl Vorige pagina