Voor mij kende de zondag weer een wonderlijke mix van belevenissen en gevoelens. Naast de moeheid na een week van hard werken, was er ook de vreugde van de rust en het samenzijn met mijn gezin. Vanmorgen mocht ik mijn eerste 'reguliere dienst' leiden in de gemeente van Siddeburen. Een volle kerk en een betekenisvolle zondag: de eerste van de 40 dagen voor Pasen, Invocabit genaamd. Een zondag die de toon mag en moet zetten. En de tekst van vandaag maakte het ons niet gemakkelijk: de beproeving door de duivel van Jezus in de woestijn. Wie de preek nog eens wil nalezen, kan dat hier doen. De beproeving begreep ik vandaag vooral als het voorspiegelen van misleidende beelden. Door welke beelden laten wij ons drijven, zo klonk de vraag in onze oren.

Gisteravond sprak ik lang en uitgebreid met een bevriende predikant over het werk in de kerk. Ik beklaagde mij over de terughoudendheid van predikanten en kerkelijk werkers in hun dromen over de kerk. Ik hoor zo weinig spreken van idealen en zoveel klagen over de crisis van de kerk. Vandaag begreep ik die terughoudendheid een beetje beter - er zijn immers beelden en dromen die ons kunnen verwarren. Toch blijf ik dromen. Bijvoorbeeld van een kerk die wat minder een onemanshow is en waar meer 'liturgische ruimte' is voor het vieren van gemeenschap en het oefenen in interactie. Ideeën zijn welkom!

Vanmiddag bezochten we een concert in mijn vorige gemeente. Het leverde een bijzondere combinatie op: ik luisterde als Fries naar een Haagse zanger die in Drenthe onder orgelbegeleiding de Groningse liedjes van Ede Staal ten gehore bracht… Het klinkt bijna als een raadsel. Het betreft een project van de zanger Theo Driessen (bekend van Diep Triest) met de organistenbroertjes Euwe en Sybolt de Jong: 'Grunnegers veur begunners'. Typisch iets voor mij, dacht ik. De Gereformeerde kerk van Een was even een Groningse enclave en ik kreeg zowaar kippenvel toen er uit volle borst ter afsluiting het Grönnens Lait klonk. Voorzichtig mompelde ik mee: 'ain Pronkjewail in golden raand, is Stad en Ommelaand!

Onze jongste zoon stelde in de auto nog een interessante vraag: 'waarom bestaat er eigenlijk geen vlag van de wereld?' Onze meisjes vonden het maar een stomme kwestie – 'dat heeft toch geen zin', meenden ze. En plotseling werd mij duidelijk wat ik nog nooit eerder zo helder had begrepen: een vlag is niet alleen een verbindend symbool voor mensen van eenzelfde natie – 'wij horen bij elkaar!' - , maar evenzeer een onderscheidend, misschien soms zelfs vijandig symbool naar buiten: 'wij zijn wij en niet jullie!'. Naar wie zouden wij dan als aardbewoners die roepen willen laten uitgaan? Inderdaad, een vlag van de wereld heeft geen zin.

Een Groningse vlag heeft wel zin en een Gronings volklied ook. Er zijn immers Groningers en er zijn niet-Groningers. En er zijn Friezen die in Groningen wonen… en zich er steeds meer thuis gaan voelen.

Boele P. Ytsma
www.zoekendgeloven.nl Vorige pagina