Dromen van de kerk van de toekomst – zijn er mensen die dat doen? Ja, terugdenken aan de kerk van weleer, dat doen heel veel mensen. Sommigen heel opgetogen en met een gevoel van weemoed in hun hart. Ze mijmeren over de goede oude tijd. Anderen denken terug met een koude rilling, als ze zich de strengheid herinneren en de onbuigzaamheid van sommige dominees of de saaie catechisatielessen waarin de zondagen van de Heidelberger catechismus geleerd moesten worden.

Maar dromen van de toekomst? Er zijn mensen die bang zijn voor de kerk van de toekomst. Bang dat de lijn van de afgelopen tientallen jaren zich doorzet: steeds minder mensen, steeds minder jeugd. Dan kun je wel op je vingers natellen dat er over een jaar of twintig nauwelijks meer een kerk is.

Toch is het antwoord 'ja': er zijn zeker nog mensen die dromen van een mooie toekomst van de kerk. Ik kocht vorige week een mooi boek van Henk de Roest (En de wind steekt op). Daar ga je nog meer van horen, want van de eerste paar bladzijden die ik las werd ik meteen erg vrolijk. Het zou wel eens het boek van de maand maart kunnen gaan worden.

Ook ik droom volop van de kerk van de toekomst. Ik zie een levende en levendige gemeenschap voor ogen die er plezier in heeft om samen te zijn. Samen te horen naar de verhalen van de bijbel op een manier die hen meteen in beweging zet. Ik zie een kerk waar de wereld niet bang voor hoeft te zijn omdat ze gaat oordelen zodra de deuren open gaan, maar die juist de handen uit de mouwen steekt. Een kerk waar anderen niet de spot mee gaan drijven omdat ze alleen maar lijkt te handelen in achterhaalde dogma's, maar een gemeenschap is die werkelijk ziet wat mensen nodig hebben en dat creatief kan omzetten in daden.

Gisteravond bespraken we in een groep het 150-jarig bestaan van onze eigen kerk in Siddeburen – reden voor een feestje, dachten wij. Een feest waarin we niet alleen achterom kijken, maar ook vooruit durven kijken. Ik zie er nu al naar uit. En vandaag zag ik grote groepen kinderen bij de Vakantie Bijbelweek. Over twintig, dertig jaar, zijn zij de mensen die de dienst uitmaken in de wereld en de kerk. En ik voelde een diep verlangen om hen werkelijk een goede reden te geven om zich in te zetten voor de kerk en voor de wereld. Een verlangen hen iets in handen te geven waar ze warm voor gaan lopen.

De enige manier waarop we dat kunnen doen is hen het besef te geven dat het alleszins de moeite waard is. En dat stelt ons onontkoombaar voor de persoonlijke vraag: is de kerk, is het evangelie voor mij een zaak van waarde. En begrijp mij goed: ik bedoel niet dat we opnieuw allemaal 'belangrijke waarheden' moeten zien over te dragen. Geen waarheden, maar waarde, geen overtuigingen, maar overtuiging, geen catechismus, maar inspiratie en bewogenheid… Grote woorden, dat weet ik, maar bij een groot verlangen horen grote woorden.

Jawel, ik droom van de kerk van de toekomst. Maar ik realiseer maar al te goed dat de weg naar de dromen van de toekomst alleen maar gegaan kan worden langs hard werken, oprecht proberen en gelovend zoeken. Nu, hier, vandaag. Niet dat ik nieuwe motivatie nodig had om mijn werk op te pakken, hoor, maar ik vond het vandaag wel weer!

Boele P. Ytsma
www.zoekendgeloven.nl Vorige pagina