Eens in de zoveel tijd gaat mijn weblog over het webloggen zelf. Het Droste-effect, zeg maar. Soms doe ik dat omdat ik geen onderwerp heb, maar vaker omdat ik geen keuze kan maken uit het vele wat ik zou willen schrijven. Zo ook vandaag.

Ik zou willen vertellen over mijn 'filmdag' gisteren en over waarom ik meespeel in een film. Ik zou willen vertellen over de Gouden kerkmuis, de prijs die is uitgereikt voor de beste kerkelijke website en over de moeite van kerken om werkelijk van internet een interactief medium te maken. Ik wil vertellen over een trouwdienst die ik meemaakte en fijne gesprekken die ik had. Maar ik wil ook graag wat schrijven over de actie van L'Alliance pour la Planète om morgen, op 1 februari, de aarde 5 minuten rust te gunnen door alle licht gedurende die tijd de doven. Een prachtige symbolische actie op de dag dat in Parijs het nieuwe rapport van de klimatologische experts van de Verenigde Naties uitkomt…

En als ik zoveel onderwerpen heb begin ik mij weer af te vragen waarom ik een weblog heb en wat ik daar wel en niet mee kan en wil doen. In mijn functie als pastor en de rol die ik heb in de gemeenschap van de gereformeerde kerk van Siddeburen, kan ik heel veel dingen niet zomaar zeggen. Ik noemde dat eerder al. Maar tegelijk: het is toch een persoonlijk platform, waar ik niet alleen vertel over mijn werk, maar ook over mijn persoonlijke leven.

En dan, inmiddels bij de vierde alinea, herinner ik me weer het regelmatig terugkerende advies om het vooral allemaal wat korter te houden – internettend publiek is kort van aandacht, zo luidt de klacht. Maar vandaag hoorde ik van een 70 jarige dat hij trouw mijn weblog leest… wie is eigenlijk mijn publiek?

Laat ik zeggen - ter afronding – dat ik je zeker nog een keer ga vertellen over de film en dat ik ook zeker nog terug zal komen op de gouden kerkmuis en de kansen die er liggen voor de kerk op het internet. Ook kan ik je met zekerheid vertellen dat je op dit weblog nooit wat zult lezen van de persoonlijke gesprekken die ik voerde – noch die met gemeenteleden, noch die met vrienden en familie en dat ik ook geen verslag ga doen van diensten die ik meemaak van collega's. Daarvoor is een weblog veel te kwetsbaar. En ten slotte weet ik ook weer vrij zeker dat mijn stukjes voorlopig te lang zullen blijven – maar wie ze lezen wil, die leest ze. Niemand vraagt het je tenslotte.

Maar waar ik niet meer op terug kan komen is de actie van morgen. Ik vind het een belangrijk statement dat we kunnen maken in een tijd waarin de gevolgen van de opwarming en de vervuiling niet meer te ontkennen zijn. Gewoon even vijf minuten alles uit, van 19.55 uur tot 20.00 uur. Gedurende 5 minuten geven we onze planeet even rust. En het zal, als veel mensen dat doen, politici en beleidsmakers duidelijk maken dat de klimaatverandering een onderwerp uitmaakt dat weegt in het politieke debat.

En of ik deze aanbeveling nu doe als Boele of als pastor Ytsma…? Doe het maar gewoon!

Boele P. Ytsma
www.zoekendgeloven.nl Vorige pagina