Verhuizing en defragmentatie, verhuizing als kans om opnieuw te beginnen, verhuizing als proces van ruimte maken… ik schreef er eergisteren mooie woorden over en het is allemaal nog waar ook. Maar vandaag moet ik er aan toe voegen dat het ook vreselijk vermoeiend is. Wij grijpen als gezin deze verhuizing aan om allerlei dingen te doen die ook drie weken of twee maanden geleden hadden gekund, of die over een half jaar ook zouden kunnen worden gedaan, maar die nu – zo vlak voor de verhuizing - onontkoombaar lijken. En daarmee wordt een verhuizing een project van formaat!

Als je dingen in dozen moet stoppen realiseer je plotseling de waarde of waardeloosheid ervan. Mijn bureau wordt altijd bevolkt door stapeltjes papieren zonder homogene samenstelling: artikelen en tijdschriften die ik nog wil lezen, geprinte e-mails waarover ik nog moet nadenken, een rekening die nog moeten worden gedeclareerd, aantekeningen van een gesprek die ik nog moet uitwerken, actielijstjes, een beleidsnota die ik nog moet becommentariëren…

En als zo'n stapel wat hoger wordt vergeet ik wel eens de urgentie die het aanvankelijk wel leek te hebben (en soms tot mijn schande achteraf ook bleek te hebben gehad!). Maar een besluit over deze documenten stel ik dan uit, waarmee de stapel langzaam groeit. De verhuizing dwingt me tot een keuze: of deze stapels onverwerkt mee nemen en straks (in mijn nieuwe werkkamer) even onverwerkt weer uit pakken of er nu werk van maken en dus helemaal geen onverwerkte stapeltjes in dozen stoppen. En ik weet wat mij te doen staat. Deze kans op een goede nieuwe start laat ik mij niet ontroven!

En het grappige is dat het eigenlijk best meevalt – ik werk vrij vlot door de stapels heen. Nog steeds denk ik als ik een stuk in handen heb: 'doe ik morgen even' of 'komt straks wel'. Maar ik roep me dezer dagen onmiddellijk tot de orde en handel het af, één voor één. Zelfs brieven die ik lange tijd uitstelde schrijf ik nu! Het geeft verrassend veel ruimte in mijn hoofd. Maar het maakt me ook moe! Heel moe.

Helemaal toevallig is het niet, deze constatering. Ik lees elke avond in mijn bed een paar bladzijden (want dan vallen mijn ogen dicht) uit Getting Things Done van de timemagementgoeroe David Allan (het boek van de maand op mijn site). Zijn belangrijkste advies is: 'Get it all out of your head'. Kortom: laat niet allerlei aandachtsvelden onbeslist, want dan blijft dat je aandacht vragen. Je hoofd blijft energie steken in alle dingen waarover geen duidelijkheid bestaat (of je er wat mee gaat doen en wat je ermee gaat doen). En dus: schrijf alles op, grote en kleine gedachten, ideeën, verplichtingen, afspraken en toevallige invallen. En besluit vervolgens, zo voegt hij daar aan toe, wat daarmee te doen. Ik heb er meteen werk van gemaakt en heb twee dagen geleden een prachtig gedecoreerde 'dummy' gekocht: to get it all out of my head!

En het werkt! Vandaag realiseer ik zowel de zin en het nut hiervan, als de moeite die ik er vaak mee heb. Want beslissingen nemen – hoe klein ook - kost energie. Toch neem ik me nu, tussen de dozen en de slinkende stapeltjes, minimaal een wekelijkse opruiming voor van de stapeltjes op mijn bureau en in mijn hoofd. Waarom ook niet – het blijkt te kunnen. Boele Vorige pagina