Het heeft weer lang geduurd – het is stil gebleven sinds het Paasweekend. Misschien heb ik mijn laatste lezers nu verloren. Ik mag toch niet aannemen dat ze weken lang maar blijven terugkomen om steeds weer te moeten constateren dat hetzelfde verhaal over goede vrijdag hen nog aanstaart. Had ik niets meer te melden, was ik uitgeschreven? Ik heb mijzelf de vraag verschillende keren gesteld en heb er het antwoord niet op gevonden. Maar het bleef stil.

Inderdaad weet ik soms niets (meer) te schrijven. Overweldigd door de overvloed van boeken, artikelen, kranten en weblogs ontvalt me vaak de moed om ook nog maar één woord te schrijven. Ik overweeg soms het schrijven van boeken en artikelen, maar bijna altijd als ik een boekenwinkel of bibliotheek binnen wandel ontvalt me de moed. Wie immers zou zitten te wachten op mijn woorden? Bovendien ontbreekt me acuut het geloof in eigen kunnen op zulke momenten – ik zou me eerst beter moeten inlezen in een onderwerp, alles wat erover is geschreven moeten bestuderen. En dat is veel, wie heeft dan nog de moed er het zijne of hare van te zeggen?

Het doet me denken aan woorden die ik las in een boek van Henry Nouwen (Vreemdeling in het paradijs), waarin hij een dagboekverslag bijhoudt van een retraite van 7 maanden temidden van trappisten in een abdij ergens in Noord-Amerika. De man die de woorden niet schuwt, die graag en veel schrijft en spreekt, leert daar wat zwijgen is en leert van een wijze abt deze les: ‘mensen verwachten teveel van woorden en te weinig van de stilte’.

Ik las het op de avond van de 3e mei. De volgende avond liep ik mee in de traditionele ‘stille tocht’ van de kerk naar het oorlogsmonument in ons dorp. Maar de tocht was allerminst stil. Vrijwel iedereen was met elkaar in gesprek. Wij, mijn dochter en ik, liepen zwijgend tussen de kwebbelende mensen. Geen enkel gesprek dat ik opving had enige substantie of inhoud. Het was gekwebbel en gebabbel. En ik realiseerde me hoezeer ook ik vaak deel uitmaak van die kwebbel- en babbelcultuur. Zwijgen en stilte worden als geforceerd ervaren, spreken heeft zijn eigen legitimatie, los van de inhoud van dat spreken. Waarom komt niemand op het idee dat zwijgen ook kan betekenen dat je eindelijk eens niet hoeft te spreken – vrijheid van de plicht tot kwebbelen. Maar niemand lijkt babbelen als een straf te zien.

En dan, na deze ervaring, toch maar weer beginnen met schrijven op een weblog. Het lijkt niet erg logisch. Menig weblog is immers gekwebbel en gebabbel. Internet is één groot web van kwebbelaars en babbelaars, van weblogs tot MSN-groepen en van skype tot hyves… en ik maak er zelf actief deel van uit! Ware het niet beter, denkend aan de woorden van de abt, te stoppen met het weblog? Zou ik maar niet mijn plek bij hyves opgeven en skype deïnstalleren? Jawel, ik heb het overwogen en zal dat wellicht nog wel eens doen. Vooralsnog zal ik echter blijven schrijven. Babbelen en kwebbelen zal ik proberen te vermijden, maar ik zal blijven schrijven. Maar stiltes zullen er vaker vallen.

Vier weken bleef het stil op mijn weblog. Het waren niettemin drukke weken in mijn leven. Ik heb veel geschreven (preken, artikelen), ik heb veel gepraat, getelefoneerd, brieven en emails geschreven, ik heb veel gebabbeld. Misschien was het daarom dat ik niets meer te schrijven had op dit weblog? ‘Mensen verwachten te veel van woorden en te weinig van de stilte’ – het zijn woorden die ik serieus wil nemen. Ik zal vaker en meer de stilte moeten zoeken om weer werkelijk iets te zeggen te hebben!

Het is een wonderlijke paradox: wie stiller wordt vindt woorden die het waard zijn om te spreken, wie eindeloos blijft praten heeft tenslotte niets meer te zeggen. Het zou een aforisme kunnen zijn – ik doe er het zwijgen toe. Voor vandaag.

Boele Vorige pagina