Ruim anderhalve maand geleden plaatste ik mijn laatste blogje. Twee dagen later verwijderde ik hem weer, evenals het stukje van de dag daarvoor, 12 februari. Ik stopte met schrijven omdat ik de juiste toon even niet meer wist te vinden. De twee verwijderde stukjes stonden bol van boosheid en frustratie over de kerk en over onze samenleving. Daarmee waren ze ook onevenwichtig en krenkend. Een bijzonder goede vriend waarschuwde mij voor de schadelijke effecten van deze en dergelijke stukjes voor mijn werk als kerkelijk werker. Ik zag tot mijn schrik dat hij gelijk had. Maar omdat mijn boosheid en frustratie er wèl waren en ik niet anders schrijven kon dan over mijn boosheid en frustratie, besloot ik maar even helemaal niet meer te schrijven.

Nu zijn beide bedaard. Bovendien is er weer enige afstand in tijd ontstaan en ook dat helpt dingen te relativeren. Ik heb beide gewraakte stukjes overigens herplaatst – maar nu voor mezelf als twee 'historische' documentjes van mijn ongeremde explosiviteit. Bij wijze van waarschuwing. Ik heb niemand persoonlijk willen raken. Overigens waren er enkelen die het gelezen hadden en mij juist complimenteerden met de openheid en eerlijkheid. Niettemin, op deze manier moet het niet weer.

Intussen is er veel gebeurd in de afgelopen anderhalve maand. Bijzonder veel, mag ik wel zeggen. En misschien was het maar goed dat ik de afgelopen weken niet schreef – ik zou vaker voor het dilemma hebben gestaan tussen openheid en terughoudendheid. 'Voor alles is een tijd en een plaats' schrijft Prediker in de bijbel. Nu was het (kennelijk) tijd om te zwijgen. Bovendien is een weblog een medium met haar eigen grenzen – ook die heb ik door schade en schande moeten vinden.

Een van de meest belangrijke grote veranderingen van de afgelopen weken wil ik noemen: ik heb Stichting De Nieuwe Akker moeten achterlaten, nadat Ruurd (jawel, de man van de bierkaai-prijs) had besloten niet langer door te kunnen gaan. Voor hem en voor mij een grote desillusie. Ruurd emigreert dezer dagen. De boosheid daarover is je nu gelukkig bespaard gebleven...

Met een wat lagere frequentie en met een wat grotere distantie, zal ik nu mijn schrijven op dit weblog weer oppakken. Ik begon het te missen!
Boele Vorige pagina