Kan dat – liefhebben en tegelijk je eigen liefde analyseren, je overgeven en op hetzelfde moment reflecteren op de overgave, geloven terwijl je nadenkt over geloven? Wat is 'eenvoudig liefhebben'? En wat 'eenvoudig geloven'?

Vandaag ontmoette ik een man die op volstrekt overtuigende en authentieke wijze gelooft en leeft, die zichzelf goed lijkt te kennen en situaties kan overzien; die op intelligente wijze kan nadenken over wie hij is in de wereld, in de kerk, in zijn relatie met mensen en met God; die zijn eigen zijn kan waarnemen en relativeren, maar die zich ook committeert en engageert... – en die tegelijk eenvoudigweg gelooft. Een man die zichzelf zonder reserve, zonder gene, ongecompliceerd christen noemt (hoewel ik het hem niet heb horen zeggen), en daarin overtuigt. Hij was volstrekt onnadrukkelijk aanwezig en de indruk die hij op mij maakte werd groter en groter in de uren na zijn vertrek. Hij heeft – dat zal je inmiddels duidelijk zijn - diepe indruk op me gemaakt en raakte me. Aanvankelijk gaf het me vandaag vooral veel inspiratie, inmiddels roert zich ook een gevoel van heimwee, gemis.

In deze ontmoeting roerde er zich iets in mij, diep van binnen. Was het herkenning – ja, dat was het. Maar het was ook gemis en hunkering. Een leegte werd voelbaar, bijna ontmaskerd. Mijn denken lijkt soms het ongecompliceerde zijn in de weg te staan en daarmee ook het eenvoudig geloven. Als naïviteit eenmaal is afgelegd is de weg onomkeerbaar. Besef van het metaforisch gehalte van geloofstaal lijkt waarlijke overgave onmogelijk te maken. Vandaag heb ik gezien dat er een tweede naïviteit geboren kan worden. Geen weg terug, maar een land dat voor je ligt. Herkenning was het - jawel, ik ken het, herken het, ik heb het al eens gezien en ervaren. Maar ook gemis en hunkering zijn er - zovaak ervaar ik de leegte van het niet weten, niet kunnen, niet zien...

Een goed vriend herinnerde me vanavond aan het mooie lied van Ad den Besten:

Waarom moest ik uw stem verstaan?
Waarom, Heer moet ik tot U gaan
zo ongewende paden?
Waarom bracht Gij
die onrust mij
in 't bloed – is dat genade?

Gij maakt mij steeds meer vreemdeling.
Ontvreemd Ge mij dan ding voor ding,
al 't oude en vertrouwde?
O blinde schrik, -
mijn God, mag ik
niet eens mijzelf behouden?

Want ik zie voor mij kruis na kruis
mijn weg langs en geen enkel huis
waar ik nog rust zou vinden.
Kom ik zo echt
bij U terecht,
ben ik wel uw beminde?

Spreek Gij dan in mijn hart en zeg,
dat het zo goed is, dat die weg
ook door uw Zoon gegaan is,
en dat uw land
naar alle kant
niet ver bij mij vandaan is.
Boele Vorige pagina