Vier dagen niet schrijven op mijn weblog, dat was nog niet voorgekomen. Het waren rare dagen en soms zou ik gaan denken dat dingen onder een bepaald gesternte liggen. Twee verhalen die elk hun eigen context en dynamiek hebben kwamen allebei plotseling op een verwante manier in een kritische fase terecht en, in termen van reflectie, confronteerden mij beide met facetten van mijn leven die moeilijk zijn om onder ogen te komen: mijn machteloosheid, mijn boosheid, mijn minderwaardigheidsgevoel, het verlies van overzicht... Helder stond mij de keuze voor ogen om ofwel te reageren zoals ik altijd reageer (zodat ik krijg wat ik altijd krijg), dan wel een nieuwe houding te beproeven. Ik spreek weer eens in raadselen - ik weet het -, maar ik kan over beide verhalen hier niet vertellen.

Toch wil ik weer schrijven. Stof tot nadenken had ik in overvloed. Behalve mijn eigen ervaringen lagen er ook twee reacties die ik had ontvangen op mijn overdenkingen over de zelfreflectie. De één vertelde me over het belang van de juiste woorden, de juiste naam voor wat je gespiegeld krijgt. Het voorbeeld sprak duidelijke taal. Het herinnerde me aan al die keren dat ik schreef over de kracht van woorden en het belang van het (juiste) verhaal over je leven. Ik besefte dat de beelden die ik had gebruikt vooral facetten van spiegeling, van reflectie hadden beschreven, maar dat reflectie pas zelfreflectie wordt als we er woorden aan geven. Pas dan krijgt wat we zien betekenis in de context van ons leven. En dan komt het er op aan, zo zegt Sybrand terecht: ‘woorden die onjuist zijn, kunnen veel schade aanrichten’. Vinden we de juiste woorden, de woorden die passen, de woorden die recht doen?

De afgelopen dagen zocht ik naar woorden voor de dingen die mij nu overkwamen. De dingen die me bij de handen leken af te breken, de weerstand van mensen, de ingewikkelde toestanden rond geld – herkenbare zaken, gebeurtenissen die mijn leven lijken te dwingen in het eeuwige verhaal van mislukking, miskenning en geldtekort. Maar dat verhaal klopt niet, past niet. Dat verhaal bouwt niet op, maar laat mijn levenslust wegvloeien. Ik moet er andere woorden voor vinden. Er moet een ander verhaal zijn. Maar waar ontstaan de woorden, waar worden de verhalen geboren?

De andere reactie ging over de zelfreflectie die ontstaat door de totale verwarring, door dwars door de dingen heen te moeten, dwars door het verlies van overzicht, zonder houvast. Het was een reactie van iemand die wist waarover ze schreef. Misschien is dat wel precies waar ik de afgelopen dagen weer eens mee geconfronteerd word: ik verlies het overzicht, ik val uit mijn verhaal weg. Even denk ik te snappen hoe de wendingen in mijn leven van de afgelopen tijd zich tot elkaar verhouden, er ontstaat een verhaal, ik vind betekenis… en dan valt het in duigen. Het verhaal lijkt (of blijkt?) niet te kloppen. En dus moet ik het uithouden zonder betekenis, zonder begrip, zonder bestemming en doel. En uithouden betekent dan ook: niet capituleren voor het slechte verhaal van zelfbeklag en treurigheid – beter geen verhaal dan een slecht verhaal…

Morgen word ik in de kerk ‘bevestigd’ als kerkelijk werker. Ik krijg enkele minuten om mezelf voor te stellen – een verhaal over mezelf. Wat zal het worden? Ik zou willen dat een ander het vertellen kon.

Boele Vorige pagina