Jawel, het is gebeurd, ik ben vandaag ‘in de bediening gesteld’ als kerkelijke werker, wat wil zeggen dat ik nu juridisch en financieel verbonden ben aan het instituut kerk. Zo klinkt het als een louter zakelijke aangelegenheid, maar het is beslist veel meer voor me. Het is een mogelijkheid om samen met andere mensen vorm te geven aan de kerk in deze tijd. Een kerk van mensen en mensen van de kerk, die beiden samenbrengen. Samen te zoeken naar de betekenis van een oude traditie, van oude teksten en van nieuwe ervaringen waarin we God ontwaren. Wat betekenen die oude teksten, wat betekenen onze ervaringen en wat hebben ze met elkaar te maken? Wie of wat is God en wat betekent hij voor ons en wij voor hem? Samen met generatiegenoten ga ik op weg, zoekend geloven en gelovend zoeken. En daarin ligt een grote verantwoordelijkheid.

Maar het gaat me nu toch even om dat zakelijk-juridische deel van het verhaal. Ik maak nu dus deel uit van het instituut kerk, van de organisatie PKN, wat wil zeggen dat ik mede verantwoordelijkheid draag voor iets dat er al was voordat ik kwam en er zeker nog zal zijn als ik weer ga. Ik ben nu aanspreekbaar op wat ook anderen ervan maken. Ja, ik maak deel uit van een kerk die dingen doet waar ik van huiver. Tegelijk mag ik ook horen bij een kerk die grote voorbeelden voort heeft gebracht: idealisten, profeten, ware leiders, echte dienaren. Het is allemaal ‘kerk’ - en daar hoor ik bij.

Tot nu toe heb ik in mijn leven vooral nieuwe dingen in het leven geroepen. Ik was betrokken bij de oprichting van een studentenvereniging, ik begon studiegroepjes in de kerk, ik waagde samen met familie de stap van Beth Tikwah, ik richtte samen met Ruurd Walrecht De Nieuwe Akker op. Steeds weer nieuw, steeds weer heb ik de neiging nieuwe vormen in het leven te roepen. Loyaliteit, commitment en trouw zijn dan niet vreemd meer, het is immers de verbondenheid met wat ik zelf in het leven riep, het is de loyaliteit aan mezelf. Maar nu is dat niet meer aan de orde in mijn rol als kerkelijk werker. Ik mag – nee, moet! - nu oefenen in loyaliteit aan een organisatie die aan mij vooraf gaat en mij teboven gaat – dat is oefenen in dienen, in bescheidenheid en in geduld.

Sommige mensen menen dat je evengoed kunt geloven buiten de kerk. Zelf heeft mijn spirituele zoektocht me ook vaker uit de kerk dan daarin geleid. Soms lijkt het in de kerk niet meer te gaan over mijn leven hier en nu, lijken er antwoorden te worden gegeven op vragen die ik niet stel en lijkt er geen ruimte te zijn voor de vragen die mij plagen. De kerk is vaak een bolwerk van trots, een vesting van macht. 'Ik geloof het wel', zo denken veel mensen, 'ik geloof wel thuis, met mijn vrienden of in mijn eentje. Ik heb de kerk niet nodig'. Vaak dacht ik er ook zo over.

Geloven in de kerk heeft voor mij een nieuwe dimensie gekregen: het is het nemen van verantwoordelijkheid. Het geven van antwoord op de vraag van anderen in de kerk, het luisteren naar de vragen van mensen buiten de kerk, luisteren naar de nood van de wereld en stem geven aan wie lijdt, de trouw en de zorg voor het geheim van de kerk, het doorgeven aan de volgende generatie wat wijzelf van de vorige hebben ontvangen. De kerk is altijd weer wat mensen ervan maken… Maar dan moeten er wel mensen zijn die die kerk willen en durven zijn. Geloven buiten de kerk is soms ook wel erg gemakkelijk, erg vrijblijvend.

Voor mij is de vrijblijvendheid er na vandaag wel vanaf. Ik heb vanmorgen publiekelijk een aantal beloften gedaan. Het antwoord dat ik gaf op de gestelde vragen luidde: ‘Ja, daartoe helpe mij God’. Ik ben blij dat ik er niet helemaal alleen voor sta.

Boele Vorige pagina