Het zijn vreemde dagen, deze vrijdag en zaterdag voor kerst. Weinig mensen werken nog, ook de werklieden die naast ons huis een parkeerplaats aanleggen zijn weg. Het is opvallend stil en verlaten. Alles is duidelijk netjes opgeruimd met het oog op langer wegblijven, langer dan een weekend. Het geeft een verlaten sfeer. Het weer draagt bij aan de desolate sfeer: het licht is grijs en koud, hoewel de temperatuur meevalt. Het is licht zonder schaduwen. Een tussentijd, deze toevallige dagen tussen een druk leven en de warme vrije, maar zeer besteedde kerstdagen – opvuldagen zijn het, restdagen, overbodige dagen, grijze, grauwe dagen.

Vandaag had ik zullen wandelen met een goede oude vriend: de kerstwandeling op de Veluwe. Een dagwandeling van Putten naar de oude herberg ‘De Zwarte Boer’. Samen terugkijken op een vervlogen jaar, nu zelfs van enkele jaren - een oude traditie van twee vrienden. Maar terwijl ik me vanmorgen langzaam aan de slaap ontworstelde, belde hij, deze vriend. Hij had plotseling ernstige rugklachten en we moesten de wandeling maar uitstellen, vertelde hij. Zo kreeg ik deze vrije dag nog eens cadeau, een onverwachte leegte opende zich voor me.

En ik kan er wonderwel van genieten. Niets lijkt nog te herinneren aan verplichtingen of verantwoordelijkheden. Alles wat vandaag gedaan wordt is toegift, een onverwacht extra. De dag wordt een vreemde veilige nis van waaruit ik mijn leven kan beschouwen zonder er zelf nog deel aan te hebben. Afgelopen week probeerde ik al wat rust te nemen, maar het verminderen van mijn verantwoordelijkheden verhoogde aanvankelijk de onrust dat ik dingen vergat, dat er dingen fout zouden lopen omdat ik er niet meer aan dacht, dat de wereld niet zonder mij kan… Vandaag is die onrust weg. Niemand kan ik nog bereiken, niemand probeert mij nog te bereiken – ik heb immers gezegd een hele dag de hort op te zijn.

Verantwoordelijkheden kunnen drukken. Verantwoordelijkheden aan een werkgever, een opdrachtgever, een klant, je gezin, de maatschappij. Allemaal instanties die vragen om antwoord, instanties die een appél op je doen, verwachtingen hebben. Niet iedereen ervaart dat op dezelfde manier. Het gaat om antwoord geven en dus om het horen van een vraag. De één hoort meer dan de ander. Ik lijk soms overal en van iedereen de vraag, een roep te horen. Het zal het lot zijn van alle idealisten en wereldverbeteraars – altijd maar weer de roep horen van een andere wereld en ook altijd weer de mogelijkheden zien om daar naar op weg te gaan.

Maar vandaag is een dag die niet hoort bij deze wereld, het is een dag die nergens bij hoort, een dag van elders. Een niet-dag, een niets-dag, een on-dag. Een vrije dag, een bevrijdde dag, een grijze dag. Een arme dag, een rijke dag – een vreemde dag…

Boele Vorige pagina