Mijn vrienden en familie weten het: ik ben bijzonder gevoelig voor symbolische data, duidelijke tijdsperioden en synchronismen. Zo was bijvoorbeeld op Beth Tikwah 5 september een datum die in veelvoud terugkeerde: het was de dag waarop we in 1994 het bod uitbrachten, waarvoor we de boerderij gingen kopen; het werd vervolgens de dag waarop we twee jaar later de kapel openden en wijdden en het werd 7 jaar - ook zo'n belangrijk getal in mijn leven - na het begin ook de dag van de opening van het gastenhuis en het presenteren van de nieuwe plannen. Op de dag waarop ik Heleen, mijn vrouw, precies even lang wel als niet kende (en sindsdien dus langer wel ken dan niet ken!), was tevens de dag waarop bij de notaris de verkoop van Beth Tikwah plaatsvond en er dus een nieuwe fase in ons leven begon. Ja, ik geeft toe, je moet er maar op komen om uit te rekenen op welke dag zo'n omslagpunt plaatsvindt, maar dat tekent dan ook precies wie ik ben.

En het is alsof de werkelijkheid (of God) mij deze coïncidenties steeds weer gunt, kennelijk wetend dat ik daar heel gelukkig van word. Toen ik afgelopen najaar een projectplan voltooide op 7 oktober, bleek dat op de dag nauwkeurig twee jaar te zijn na oprichting van de stichting. Ik ontdekte het bij toeval, toen ik de statuten moest raadplegen voor de laatste controle van de gegevens. Mijn leven lijkt soms een numerologisch wonder.

Het kan me overigens ook onder druk zetten en dat voel ik dezer dagen. Gisteren werd ik 37 en onwillekeurig heb ik het gevoel dat ik op mijn 40e mijn bestemming gevonden moet hebben. Ik heb dus nog drie jaar om dat te realiseren. De jaren die nu achter mij liggen zijn gevuld geweest met veel en veel verschillende dingen. Het afgelopen jaar stond zodoende in het teken van focussen en 'snijden'. Afgelopen zomer vielen een aantal ingrijpende beslissingen en in de maanden daarna heb ik aandachtsvelden afgestoten, mezelf daarmee overigens ook sturend op een pad van grote financiële risico's – de grimmigheid van december had hier alles mee te maken.

Ik schreef in oktober dat mijn 'program van opruiming' veel ingrijpender bleek dan ik me had voorgesteld. Niettemin dacht ik toen dat ik er met deze grote stap wel klaar mee was. Dezer dagen wordt me steeds duidelijker dat er nòg een stap rest en ik schrik daarvoor terug. Gevoelig als ik ben voor synchronismen en 'tekens', ontwaar ik nu allerwegen de aanwijzingen die leiden naar deze nieuwe keuze. Bovendien herken ik een spoor in mijn leven (een verhaal dat onder andere verhalen schuil gaat), dat ook onmiskenbaar leidt tot deze stap. Mijn terughoudendheid voor deze laatste stap (of is het slechts de volgende...) is nu te groot om er concreter over te worden. Maar tekens of niet, het besluit moet genomen worden (of niet) en daarvoor ben ik verantwoordelijk. Vroeg of laat zal ik moeten kiezen - opnieuw.

Vroeg of laat. Morgen is het 1 januari en dan moet ik een kerkdienst leiden – twee weken geleden had ik besloten dat het zou gaan over 'goede voornemens', over het maken van 'keuzes' en over het nut om daar heel concreet woorden aan te geven, er naam aan te geven – dit naar aanleiding van de naamgeving van Jezus, de traditionele lezing voor nieuwjaarsdag. Plotseling gaat ook deze preek weer ernstig over mijzelf...

Moet ik dan morgen de keuze al maken?

Boele Vorige pagina