Wat doe je met je weblog als je eigenlijk vooral heel boos en gefrus-treerd bent? Het liefst mopper ik nu een heel weblogje vol over alles wat mij boos en gefrustreerd maakt. De redenen daarvoor liggen natuurlijk voor het oprapen, want buiten mij. Het zijn anderen die mij frustreren en reden tot boosheid geven. Die stomme anderen – en je wilt me vast wel geloven dat ik liever andere woorden gebruik. Maar die andere woorden gebruik ik niet en ik ga ook niet uitvoerig vertellen over mijn boosheid en frustratie. Er zijn tenslotte anderen die dit lezen – jij bijvoorbeeld – en wat schiet je op met mijn boosheid en frustratie?

'Je moet het loslaten', zeggen we dan tegenwoordig tegen elkaar. Boosheid doet je vuisten ballen en je spieren spannen. Frustratie laat je denken in steeds kleinere cirkels gaan, steeds minder nuance, steeds meer reflectie. Loslaten – je hoort het tegenwoordig te pas en te onpas. Nee, ik zal niet ontkennen dat het nu een goed advies is. Loslaten! Als ik niet meer boos ben, kan ik de dingen weer beter in perspectief plaatsten, heb ik meer overzicht, kan ik beter relativeren...

Toch vraag ik me af waarom we elkaar zoveel vertellen dat we moeten loslaten. Houdt er dan helemaal niemand meer iets vast? Ik ben vooral zo boos en gefrustreerd omdat mensen hun woord niet houden – dat zijn ze vergeten, hebben ze losgelaten. Ik raak gefrustreerd omdat mensen geen verantwoordelijkheid lijken te nemen – die laten ze los. Tja, het is ook heel lastig, al die verantwoordelijkheden en al die beloftes. Ze maken alleen maar schuld en van schuldgevoel word je niet gelukkig en gelukkig zijn is toch ons aller doel...

Maar ja, het feit dat ik in loslaten het ultieme doel van ons geluk niet meer kan zien heeft natuurlijk alles te maken met mijn eigen boosheid en frustratie en mijn eigen onvermogen dat los te laten. Laat ik dit zeggen: ik zou willen dat wat meer mensen zich eens goed boos maakten. Wie boos is heeft kennelijk iets om boos over te zijn! Die heeft iets om voor te gaan, iets om te verliezen. Boosheid verraadt passie. Nee, natuurlijk moet je niet een leven lang boos zijn – maar je moet ook niet een leven lang slapen (hoewel dat weer het ultieme loslaten is...) en dat doen we niettemin ook elke nacht.

Ik herinner me nu weer de acht moderne helden die ik je vorige week heb beschreven en die zo mooi zijn geportretteerd in het boek van Koos Dijksterhuis, Winnen van de bierkaai. Zij waren vaak erg boos – boos op de bierkaai, boos op de onverzettelijkheid van mensen, gefrustreerd door bureaucratie en gekonkel. Maar juist het verzet van anderen maakte hen sterk – zo wonnen ze soms van de bierkaai. Pas in de ontmoeting met onverschilligheid, met mensen die geen verantwoordelijkheid durven nemen, met mensen die niet voor hun woorden durven staan - pas dàn dreigden ze werkelijk te verliezen. De moedeloosheid van het moeras van loze beloften en mierzoete maar inhoudsloze woorden dreigde hen soms te verdrinken. Ik snap dat maar al te goed. Goddank stuitten ze hier en daar weer op verzet, konden ze boos worden op iemand. Dankzij hun passie werden ze boos en dankzij hun boosheid winnen ze van de bierkaai.

Ik vier vanavond mijn boosheid – vastberaden!

Boele Vorige pagina