De afgelopen maanden heb ik het drukker dan lange tijd daarvoor. Dat ontgaat ook mijn gezin niet. Vanavond vroeg mijn oudste dochter mij waarmee ik het nu zo druk heb – 'wat doe je dan precies, papa?' Ze ziet me veel bellen, ze ziet me gehaast wegrijden naar afspraken en vergaderingen en ze ziet me uren later vermoeid of gefrustreerd thuiskomen, ze ziet me veel achter mijn PC zitten werken... 'Maar wat doe je dan precies...?' Ik vond de vraag hartverwarmend – het is fijn als je dochter zo nadrukkelijk belangstelling toont voor je dagelijks werk.

Maar de vraag was ook, nee vooral confronterend en onthullend – want eigenlijk kon ik haar niet veel meer vertellen dat wat ze ziet: veel bellen, veel rijden, veel praten, veel schrijven... Ze was terecht niet tevreden met dat antwoord. Met wie dan, waarover en vooral: waarom en waartoe? Het maakte me in één klap weer duidelijk hoe vreemd onze wereld in elkaar zit en hoe geruisloos ik daarin steeds weer meega.

Ik probeer een ideëel project van de grond te krijgen. Daarvoor is geld nodig. En voor dat geld heb ik veel mensen nodig, veel mensen die iets moeten besluiten over anderen die moeten besluiten over procedures, die gaan over de toewijzingen en verdelingen... Het grootste deel van mijn tijd vul ik met het overtuigen van mensen die er slechts lijken te zijn om overtuigd te worden en die derhalve hun bestaansrecht ontlenen aan de moeite die het moet kosten om hen te overtuigen. En nu hoop ik maar dat niemand van deze mensen mijn weblog leest, want daarmee zou mijn werk nog moeizamer worden.

Het is de bureaucratie – de 'macht van de bureaus'. Kolossen hebben we ervan gemaakt, die bureaus, koninkrijken op zich. Al meer dan duizend uren heb ik nu besteed aan werk dat strikt genomen slechts de voorwaarde vormt voor het werkelijke werk. En ik heb zeker zoveel uren anderen (de anderen van de bureaus) voor mij laten werken aan iets dat in de praktijk vooral een bedreiging is voor het werkelijke werk... Waarom spelen we dit spel eigenlijk...?

Het is tijd voor een revolutie – zeg ik met de moed van iemand die heel graag naar zijn bed wil -, het is tijd voor een greep naar de macht. De macht moet in handen komen van de doeners, de denkers, de scheppers. Mensen die weten wat dabareren is. Weg met de bureau-cratie! Leve de creatiocratie! Ik wil aan het werk, ik wil wat doen, ik wil wat scheppen. Ik wil niet langer volstrekt nutteloze mensen met overbodige banen hun legitimatie laten ontlenen aan het feit dat ik niet aan hen voorbij kan. Ik wil niet met de mond vol tanden staan als mijn dochter mij vraag wat ik nu werkelijk doe! Kom kameraden..., kom!

Het is makkelijk de revolutie uitroepen op de rand van je bed. Eens kijken wat daar morgen bij het ontwaken nog van over is...

Boele Vorige pagina