Dat voor het leven vaak de metafoor van de wandeling, het beeld van een tocht wordt, gebruikt snap ik wel. In spirituele tradities wordt die wandeling dan veelal geplaatst in de context van de bergen, zodat geestelijke of spirituele groei kan worden beschreven als de beklimming van een berg. Ook deze week is voor mij een wandeling. Allerlei landschappen trekken aan mij voorbij - hoogten en diepten, smalle, bijna niet te vinden paadjes of zelfs dicht struikgewas. Beklemmende mist en felle kille regen, tegenwind en schuilplaatsen voor een kort moment… Of ik een werkelijk een berg heb beklommen weet ik niet, maar ik geloof wel dat ik kan zeggen dat de diepte (van maandag) achter mij ligt en dat ik mij nu bevind op een plek van overzicht en rust. En de zon breekt weer door.

Vandaag bracht mij een aantal ontmoetingen die me goed hebben gedaan en mij hebben bevestigd in de keuze om de weg van het hart te blijven volgen. En die keuze leek aanstekelijk te zijn: de mensen die ik vandaag ontmoette spiegelden mij enthousiasme, openheid, vriendelijkheid en optimisme. Nee, er is aan de situatie nog niets veranderd, de teleurstellende wending van maandag is niet ongedaan gemaakt. Hoewel… hoe anders wordt een landschap als er een warm zonlicht overheen strijkt (zoals vandaag over ons mooie Veenhuizen). Is het dan nog hetzelfde landschap – nee, het landschap verandert met het licht dat er over schijnt. De werkelijkheid verandert door het licht. Dan is mijn situatie wel veranderd: het is weer een landschap van warmte, van hoop en van…

Iemand reikte mij vandaag ‘toevallig’ de woorden aan ‘je bereikt meer met zachte dwang’. Die kwam binnen. Iemand anders gaf mij Psalm 139 te lezen, niet wetend dat juist deze Psalm zo belangrijk voor mij is. God is niet te ontlopen, dat is de strekking van die Psalm, zoals het ook steeds weer de strekking lijkt te zijn van mijn leven.

‘Hoe zou ik aan uw aandacht ontsnappen,
hoe aan uw blikken ontkomen?
Klom ik op naar de hemel – u tref ik daar aan,
lag ik neer in het dodenrijk – u bent daar.

Al vloog ik weg op de vleugels van de dageraad,
al ging ik wonen voorbij de verste zee,
ook daar zou uw hand mij geleiden,
zou uw rechterhand mij vasthouden…’

Weet je, dat ik me soms wat geneer als ik schrijf of vertel over mijn spirituele ervaringen? Ik heb de neiging er een kritische of zelfs wat cynische opmerking bij te plaatsen. Alsof ik me wil indekken tegen het vermoeden dat ik naïef of kortzichtig zou zijn. Alsof ik wil aantonen mezelf en mijn eigen ervaring van God wel kan relativeren. Als ik mijn hoofd de ruimte geef om te gaan denken, om te gaan analyseren dan kan ik uitpakken, kan ik mijn scherpzinnigheid en eigenzinnigheid tonen. Hoewel het uiteindelijk steeds weer niet bevredigt, voedt het toch mijn trots.

Alsof het moedig en stoer is om jezelf onder scherpe kritiek te plaatsen. Vandaag weet ik weer heel goed dat het moediger, want moeilijker is om de spirituele ervaring heel te laten, haar te ontvangen zoals je haar ontvangt en er dankbaar voor te zijn. Vandaag ben ik dankbaar – en een beetje trots dat ik daar over durf te schrijven zonder terughoudendheid…

Boele Vorige pagina