Een vriend vertelde me dat hij had gelezen in een boek over psycho-synthese dat de lessen die je in je leven te leren hebt, steeds weer terugkomen. Ze komen terug, steeds weer in een andere gedaante, maar herkenbaar en vergelijkbaar, totdat je ze hebt geleerd – of niet. Als een moeilijke situatie zich meldt in je leven moet je je afvragen wat de les daarin is. De herhaling van vergelijkbare moeilijke situaties en van bekende problemen duidt waarschijnlijk op een les die je te leren hebt. Aldus het boek dat hij las. Mijn vriend zocht naar de lessen die hij te leren had.

Hoewel er veel is wat ik herken hierin – ook ik probeer progressie te boeken in mijn leven, te groeien, en niet steeds weer dezelfde fouten te maken – stuit het me ook een beetje tegen de borst. Ik heb me afgevraagd of dat te maken heeft met het autoritaire element dat hier in zit. Een les die je te leren hebt veronderstelt een instantie die je een ‘lesje wil leren’. En de enige manier van communiceren die die lerende instantie kennelijk heeft is het terugkerende probleem, de herhaalde narigheid. Het ligt bovendien voor de hand dan aan God te denken en ik geloof niet dat ik op die manier over God wil denken.

Misschien maak ik een veel te kort een-tweetje, maar ik denk wel dat dit de weerstand verklaart die ik voel bij het concept van ‘lessen die je leren moet’. Het klinkt ook bijna als een aantal conceptuele lessen die je in de praktijk moet leren, als wiskundige algoritmes die je in terugkerende handelingen en gebeurtenissen moet ontwaren. Zowel de connotatie van een lesjes-lerende-God als het idee van van-het-leven-losstaande lessen die je moet leren, passen niet bij hoe ik God wil zien en hoe ik het leven ervaar.

Tegelijk schrijf ik al een maand lang regelmatig over God die ik meen tegen te komen in signalen, in toevallige gebeurtenissen, in de ‘gevaarlijke ervaring’. En ik heb het over uitdagingen die ik zie, over keuzes die mij worden aangereikt, keuzes zelfs die soms gemaakt lijken te zijn, voordat ik al kiezen kon. En ik weet heel goed welke ‘lessen’ ik nu te leren heb… Dat lijkt niet wezenlijk anders – waarin zit dat het verschil?

Ik denk dat voor mij zowel God als de te leren levenslessen veel meer verbonden zijn met mijn eigen leven en mijn eigen ontwikkeling dan ik meen te proeven in dit concept. Mijn leven is niet een speurtocht waarvan een ander (namelijk God) de bordjes heeft opgehangen en de opdrachtjes heeft verzonnen. Ik geloof niet dat het verloop van mijn leven al vast ligt, de te leren lessen incluis. Ik ervaar mijn leven eerder als een tocht door onontgonnen terrein, een tocht die niemand voor mij gemaakt heeft, een tocht die alleen ik kan maken. En God is tochtgenoot, wandelmaat, partner in die tocht. O jawel, ik ken mijn plek wel en ik weet dat God ook en vooral ‘de Ander’ is, degene die mijn leven aanschouwt vanuit een andere dimensie en daarmee ook degene is die het overzicht heeft (of is). Sterker nog, ik denk dat God degene is die in mijn leven van problemen kansen maakt, van de teleurstellingen de keuzes, van de gevaarlijke ervaringen het nieuwe verhaal… In die zin is hij alleszins verbonden met ‘lessen’. Maar ze ontstaan in het hier en nu, in het gaan van mijn eigen pad...

Nou ja, misschien stond dat ook wel in dat boek over psychosynthese… Het is waarschijnlijk mijn eigen angstbeeld waarmee ik afrekenen moest. Even mijn eigen weerstand onder ogen komen – dat was mijn les in deze…
Boele Vorige pagina